“……”
ลู่หลีค่อนข้างกลัดกลุ้ม:
“ดูจากสีหน้าเจ้า เหมือนจะรู้แล้วว่าไพ่ของข้าเป็นรูปไหน”
“แน่นอนอยู่แล้ว ไอ้โง่ยิ่งกว่าหมูน่ะ!” ฉีเจ๋ออวี่เต็มไปด้วยความลำพองใจ ราวกับหยั่งรู้ความคิดของลู่หลีทะลุปรุโปร่ง:
“คิดว่าทุ่มหมดหน้าตักแล้วจะขู่ให้ข้ากลัวได้รึ? อยากบีบให้ข้า ‘ยอมแพ้’ งั้นสิ?”
“เหอะๆ ถ้าเมื่อกี้เจ้าไม่เร่งข้า ข้าอาจจะหลงกลเจ้าแล้วก็ได้!”
“2800 แต้ม ทำให้เจ้าได้ลิ้มรสชาติของการเตะถูกแผ่นเหล็กเข้าให้!”
ฉีเจ๋ออวี่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
สะบัดมือขวา ปัดไพ่คว่ำทั้งสองใบกระแทกลงบนโต๊ะ
เหลือง น้ำเงิน ไพ่ราชันสองใบ!
รวมกับไพ่หงายใบแรกที่เป็นราชันแดง เกิดเป็นกองทัพสามราชัน ‘กองทัพ’!
“เห็นหรือยัง! กองทัพสามราชัน! รูปไพ่ที่ใหญ่ที่สุด!”
“ถึงตาเจ้าแล้วลู่หลี เปิดไพ่เลย!”
ฉีเจ๋ออวี่จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าลู่หลี อยากจะค้นหาอารมณ์ขลาดกลัวสักนิดจากบนนั้น
แต่เบื้องหลังหน้ากากลูกหมู มีเพียงดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่งส่องประกายออกมา
ราวกับห้วงเหวลึก
ลู่หลีไม่รีบร้อนยกมือขึ้น พลิกไพ่คว่ำทั้งสองใบ
ใบหนึ่งเหลือง ใบหนึ่งน้ำเงิน
ไพ่สีเหลืองเป็นสามัญชนสวมชุดผ้าธรรมดา
ส่วนไพ่สีน้ำเงิน คือยาจกถือไม้เท้าถือชาม
ภายใต้การนำของราชินีแดง ‘การลอบสังหาร’ จึงสำเร็จ!
ฉีเจ๋ออวี่ขาอ่อนทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ดวงตาลอยไร้แวว
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้... ไม่ใช่ข่มขู่เฉยๆ รึไง ทำไมถึงเป็นไพ่ลอบสังหารได้จริงๆ...”
เขาพ่ายแพ้แล้ว
บัดนี้ เมื่อฉีเจ๋ออวี่มองลู่หลีอีกครั้ง
รู้สึกเพียงว่าหน้ากากลูกหมูบนใบหน้าของอีกฝ่ายเหมือนกำลังยิ้มเยาะ