“มา มา มา เซ็นสัญญาทาส แล้วก็ไม่ต้องตายนะ...”
น้ำเสียงของฮันเซิลเต็มไปด้วยการล่อลวง
“เซ็น ข้าเซ็น...”
นิกิตายิ้มอย่างเคลิบเคลิ้ม เห็นได้ชัดว่ายังคงจมอยู่ในห้วงทะเลแห่งความสุข ถอนตัวไม่ขึ้น
ฟ่อ...
แบบนี้ก็ได้เหรอ?
ลู่หลีมองฮันเซิลจับมือของนิกิตาขึ้นมา กรีดปลายนิ้วแล้วหยดเลือดลงบนสัญญาด้วยท่าทางตะลึงงัน
เขาเอามือลูบคาง ครุ่นคิด
สัญญาขายตัวฉบับนี้ ดูเหมือนจะเซ็นกันแบบคลุมเครือชอบกล
เดี๋ยวก่อน!
เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้นิกิตาเซ็นสัญญาขายตัวสักหน่อย!
แล้วอีกอย่าง วิธีการของเขาควรจะเป็นแนวล้างแค้นเด็ดขาดแบบไม่ปรานีไม่ใช่เหรอ?
ทำไมตอนนี้ค่อยๆ เพี้ยน กลายเป็นเปิดฮาเร็มไปได้?!
“เอ่อ... จริงๆ แล้วข้าให้นางเก็บชีวิตไว้ใช้เอง ไม่ได้หมายความว่าจะให้นางเซ็นสัญญาทาสนะ...”
ลู่หลีเงยหน้าขึ้น กำลังจะบอกให้ฮันเซิลหยุดมือ
แต่ชายหนุ่มเสื้อผ้าขาดวิ่นก็ยื่นสัญญามาให้เขาตรงหน้าแล้ว
แถมยังอวดด้วยท่าทีราวกับทำผลงานสำเร็จ
“เรียบร้อยแล้วขอรับ คิดราคาเพียงของวิเศษคุณภาพดีเลิศหนึ่งชิ้น”
“...”
ลู่หลีทำหน้าเหมือนเห็นผี:
“ประสิทธิภาพของเจ้าสูงเกินไปแล้วนะ! แถมของวิเศษคุณภาพดีเลิศหนึ่งชิ้นนี่มันอะไรกัน?!”
ฮันเซิลสะบัดสัญญาทาสในมือเบาๆ พูดอย่างจริงจัง:
“ค่าธรรมเนียมของสัญญาฉบับนี้ขอรับ ข้าให้บริการเฉพาะการจ่ายเงินเดิมพันฟรี ส่วนสัญญาทาสไม่ได้ให้ฟรี!”
“แน่นอน หากท่านเลือกจ่ายเป็นทองบริสุทธิ์หรือสินค้าแลกเปลี่ยนอื่นๆ ก็ได้เช่นกัน”
ลู่หลีหรี่ตาลง:
“คืนได้ไหม? เหมือนข้าไม่ได้บอกว่าจะซื้อสัญญาทาส”
ฮันเซิลได้ยินลู่หลีจะคืนของ รอยยิ้มเพียงน้อยนิดก็หายไปทันที หน้าตาบูดบึ้ง: