หลัวหย่งฮ่าวมีแววประหลาดใจฉายในดวงตา จากนั้นพยักหน้าอย่างหนักแน่น
หลิวช่างตื่นจากภาพมายาลวง มองศพเต็มพื้นที่ตรงหน้าด้วยความตะลึงงันอย่างแรง:
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมทุกคนถึงตายหมด!”
“ใครทำ? แกบอกมาใครทำ!”
“แกทำเอง ลืมไปแล้วเหรอ?”
หลัวหย่งฮ่าวไร้สีหน้าบนใบหน้า ค่อยๆ เดินเข้าไปหาหลิวช่าง
“ข้าทำเอง?” หลิวช่างนิ่งงัน ครู่หนึ่งก็เข้าใจ:
“แม่งแกแกล้งข้า!”
สิ้นเสียง ใบมีดวายุหลายดอกก็พุ่งต่อเนื่องออกมา!
ครั้งนี้หลัวหย่งฮ่าวไม่ยืนนิ่งอีก แต่เบี่ยงร่างไปทางด้านข้าง พร้อมใช้พรสวรรค์
[จู่โจมเร็วเหนือเสียง]!
ภายใต้การเสริมของความเร็วสูง ร่างใหญ่อุ้ยอ้ายของหลัวหย่งฮ่าวราวปุยนุ่นบางพ้น หลบหลีกการโจมตีได้อย่างง่ายดาย
หลิวช่างสะบัดมือส่งใบมีดวายุอีก แต่ก็ถูกหลบเลี่ยงไปทีละดอก
“แกมันพวกขี้ขลาด คอยแต่หลบๆ ซ่อนๆ! ถ้าแน่จริงก็รับใบมีดวายุของข้าตรงๆ สักดอก!”
เมื่อเห็นว่าทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ หลิวช่างก็โกรธล้นจนไร้ทางระบาย
แต่ไม่คาดว่าหลัวหย่งฮ่าวจะหัวเราะเย็นชา:
“รับใบมีดวายุของแกตรงๆ อย่างนั้นเหรอ? ได้สิ แกมาเลย ข้าไม่หลบ”
“แกพูดเองนะ!”
หลิวช่างมีแววสมใจแวบในดวงตา เร่งสะสมพลังอย่างสุดชีวิต ก่อตัวเป็นใบมีดวายุ
เขาจะสังหารหลัวหย่งฮ่าวในดาบเดียว!
“ฉัวะ!”
ใบมีดวายุขนาดมหึมาจนแทบจะเต็มช่องอุโมงค์ปะทุออกจากแขนทั้งสองของหลิวช่าง พุ่งตรงเข้าโจมตีหน้าอกหลัวหย่งฮ่าว!
ฝ่ายหลังเห็นก็ตกใจ ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
หลิวช่างมองอยู่ในดวงตา ก็ดีใจอยู่ในใจ
ไอ้หัวล้านนี่สุดท้ายก็ทนรับการโจมตีสุดพลังของข้าไม่ได้!