นิ่งอึ้งไปเนิ่นนาน ในที่สุดหลินชิ่นเยวี่ยก็เอ่ยคำพูดอ่อนล้าออกมา:
"โกหกใช่ไหม... พรสวรรค์ของจ้าวเฉวียนแข็งแกร่งขนาดนั้น ถูกลู่หลีฆ่าได้ยังไงกัน..."
หลินเทียนเซี่ยได้ยินก็ตวาดลั่น:
"คุณชายลู่วิชาล้ำลึก ไฉนจะฆ่าไอ้หมาแก่ตระกูลจ้าวนั่นไม่ได้!"
"หากเจ้ายังพร่ำบ่นลับหลังอีก ระวังข้าจะตบปากเจ้าแตก!"
เห็นพ่อตัวเองโมโห หลินชิ่นเยวี่ยก็หดคอ ไม่กล้าปริปากอีกครึ่งคำ
ลู่หลีไม่ใส่ใจ กล่าวส่งเดช:
"จริง ๆ แล้วข้าก็แค่โชคดี อาศัยจังหวะที่มันพลาด จู่โจมฉวยโอกาสทีหนึ่ง"
"มันประมาท ไม่ได้หลบ"
"เอ่อ..." หลินเทียนเซี่ยกับหลินชิ่นเยวี่ยมุมปากกระตุก พูดอะไรไม่ออก
ใช้เวลาไม่นาน ลูกหลานตระกูลหลินนับร้อยคนก็รื้อค้นศพทั้งหมดเสร็จ เก็บกลับเข้ากระสอบผ้ามิติ
เพราะต่างก็ได้อุปกรณ์ที่เหมาะสมกับตนมาไม่มากก็น้อย ขวัญกำลังใจของทุกคนจึงดูฮึกเหิมมาก
ถึงขั้นที่หลินเทียนเซี่ยผู้สุขุมรอบคอบมาโดยตลอด ก็ผุดความคิดบ้าบิ่นขึ้นมา
พาคนตระกูลหลินไปเมืองเจียงตอนนี้เลย อาจยึดตระกูลหลิวได้โดยตรง
ทว่าความคิดนี้เพียงแค่วนเวียนในสมองครู่หนึ่ง ก็ถูกขจัดทิ้งไปทันที
ตระกูลหลินไม่ชอบรบราฆ่าฟัน
ไม่ว่าก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง หรือหลังจากนั้น
ตระกูลหลิวแม้จะถูกโจมตีอย่างหนัก แต่เมื่อก่อนก็ไม่มีเรื่องบาดหมางกับตระกูลหลิน
จะล้มล้างตระกูลหนึ่งเพียงเพราะทรัพยากรหนึ่งเมืองจริงหรือ?
เขา หลินเทียนเซี่ย ทำไม่ออก
สู้พัฒนาการเกษตร บุกเบิกเพาะปลูกอย่างจริงจังเสียยังจะดีกว่า
ถ้าพลังงานเหลือล้น มือไม้คันอยากซัด