"ท่านพี่?"
หลินชิ่นเยวี่ยมองสตรีตรงหน้าที่คุ้นเคย แล้วเหลือบมองลู่หลี
ใบหน้าที่เคยเป็นของหลินชิ่นเฟิงบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็ว
"ไอ้สารเลวลู่หลี แกทำอะไรกับท่านพี่ของข้า?!"
หลินชิ่นเยวี่ยดิ้นรนสุดตัว อยากหลุดจากพันธนาการ
แต่ค่าพลังของลู่หลีสูงถึง 20 แต้ม
ภายใต้แรงมหาศาลนี้ การดิ้นรนของหลินชิ่นเยวี่ยช่างน่าขันราวกับเด็กทารก
"วิญญาณเข้าร่างได้ดีทีเดียว ดูท่าคงสำเร็จแล้ว"
ลู่หลีมองหลินชิ่นเยวี่ยจากหัวจรดเท้า แขนออกแรงเล็กน้อย ผลักหญิงสาวไปทางลูกหลานตระกูลหลิน
หลินชิ่นเยวี่ยเซถลา ถูกพวกเขาพยุงไว้ แต่ก็ไม่ยอมแพ้ ยังอยากพุ่งเข้าใส่อีก
โชคดีที่พวกนั้นไหวพริบดี รั้งคุณหนูสี่ของตนไว้ได้ทัน
ถึงกระนั้น หลินชิ่นเยวี่ยก็ยังโวยวายไม่หยุด
ถ้อยคำหยาบคายน่าฟังสะท้อนไปทั่วลานตระกูลหลิน ลู่หลีฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น
สมกับเป็นลูกสาวคนเล็กที่ถูกตามใจจริง ๆ ไม่ทันรู้เรื่องก็เปิดฉากด่า
แต่ตอนนี้คนตระกูลหลินอยู่กันพร้อมหน้า เขาไม่ต้องลงมืออบรมเองก็ได้
"หยุด!"
หลินเทียนเซี่ยตวาดลั่น ก้าวพรวดมาข้างหน้าหลินชิ่นเยวี่ย ชูมือขวาขึ้นสูง
หลินชิ่นเยวี่ยเห็นดังนั้น รีบเบี่ยงหน้าหลับตา เตรียมรับฝ่ามือโดยสัญชาตญาณ
แต่ฝ่ามือนั้นไม่ได้ฟาดลงมา
หลินเทียนเซี่ยแค่ยกมือขวาขึ้นสั่นเทา ขอบตาแดงก่ำ
ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจยาว ค่อย ๆ ลดมือลง สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน