เมื่อเห็นลู่หลีเดินเข้ามาใกล้ เหล่าลูกหลานตระกูลหลิวที่ซ่อนเจตนาร้ายไว้ในใจต่างสีหน้าเคร่งขรึม
หลิวเหวินเจี้ยนที่หลบอยู่ด้านหลังกลุ่มคนถึงกับส่งเสียงร้อง “แอะ” ด้วยความตกใจ ขมวดคิ้วหลับตาปี๋ อยากจะใจจะขาดหดหัวเข้าไปซ่อนในอก
ในใจคิดหนัก
ท่านเจ้าประจำทำเนียบระดับอันดับหนึ่งคนนี้ มีวิชาอ่านใจคนได้ด้วยรึ?
รู้ว่าคนตระกูลหลิวกำลังจะเล่นงานเขา เลยเป็นฝ่ายลงมือก่อนอย่างนั้นหรือ?
ขณะกำลังคิดฟุ้งซ่าน ลู่หลีก็มาถึงตรงหน้า
เขามองลูกหลานตระกูลหลิวที่ทำท่าเหมือนกำลังเผชิญศึกใหญ่ด้วยความแปลกใจ ก่อนจะชี้ไปทางหลิวเหวินเจี้ยนตรง ๆ แล้วพูดว่า
“ไอ้น้องที่เอาพวก[ไส้เดือนระเบิด]ให้ฉันเมื่อกี้ เมื่อกี้รีบช่วยคน เลยยังไม่ได้จ่ายเงิน”
“อุปกรณ์ระดับเยี่ยม 4 ชิ้น ฉันให้ผลึกปฐมระดับสาม 5 ชิ้น เป็นไง?”
“หา?” หลิวเหวินเจี้ยนงงเต๊ก
ที่แท้ก็เรื่องนี้?!
“ไม่... ไม่ต้องหรอกครับ... พี่ใช้อย่างมีความสุขก็พอ...”
ไม่ต้องหรอก?
แถมยังใช้อย่างมีความสุขก็พอ?
ลู่หลีชะงักไป นึกในใจว่าคนนี้ทำไมเกรงใจจัง
แต่คิดอีกที การช่วยคนออกมาได้ก็สมควรดีใจอยู่หรอก
รู้สึกว่ามีเหตุผล ในใจก็เกิดความชื่นชอบอยู่สองส่วน
เมื่ออีกฝ่ายไม่รับ ก็ประหยัดไปเลย
เก็บผลึกปฐมเข้ากระเป๋า ลู่หลีพยักหน้า เตรียมจะออกไปกำจัดมนุษย์มดที่เหลืออีกไม่กี่ตัว
แต่ทันใดนั้น หลิวเหวินเจี้ยนก็เรียกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นระรัว
“คือ... คือว่า พี่ชาย... ผมขอร้องอะไรพี่สักอย่างได้ไหม?”
“หืม?” ลู่หลีขมวดคิ้ว ความชื่นชอบสองส่วนที่เพิ่งเกิดเมื่อครู่หายวับไปหมดสิ้น