ทั้งเซิร์ฟมี 35,000 โซน ผู้เล่น 3,500 ล้านคน เกือบทั้งหมดได้แต่ยืนงงอยู่บนถนนกลางป่า ไม่รู้ว่าควรไปทางไหน......
แต่ก็มีผู้เล่นกลุ่มเล็ก ๆ ที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเซี่ยซานฟู่ เริ่มเกมมาก็เจอเมืองร้าง บ้างวิ่งไปตามถนน บ้างเข้าไปค้นหาเสบียงและร่องรอยผู้คนในอาคาร
นาทีที่ห้าหลังเริ่มเกม ชายหนุ่มคนหนึ่งคว้าก้อนหินขึ้นมา ขึ้นคร่อมสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์แล้วฟาดใส่มันอย่างบ้าคลั่ง
【ประกาศทั่วโลก: ขอแสดงความยินดีกับ “ผู้เล่นนิรนาม” โซน C0001 ที่ทำเฟิร์สคิลล์ของทั้งเซิร์ฟสำเร็จ】
ประกาศที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้เธอสะดุ้ง เฟิร์สคิลล์อะไรกัน มีรางวัลไหม แล้วทำไมไม่ประกาศรายละเอียดล่ะ
เพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเอง ก็เริ่มฆ่ากันแล้วเหรอ?
เซี่ยซานฟู่รู้สึกกดดันขึ้นมาทันที อ๊ะ ไม่สิ เธอที่เป็นแค่พวกกากไร้ฝีมือจะกดดันไปทำไม เอาชีวิตรอดสำคัญกว่า
เซี่ยซานฟู่เลี่ยงรอยเท้าประหลาดบนพื้น แล้วเดินไปทางที่มีร่องรอยน้อย ระหว่างทางเธอทยอยเจอขวดแก้วเปล่าที่ยังสมบูรณ์พอใช้ได้หนึ่งใบ ถังสแตนเลสที่บุบไปนิดหนึ่งหนึ่งใบ และกรรไกรขึ้นสนิมหนึ่งเล่ม
เธอยังเก็บตุ๊กตาตัวหนึ่งจากพื้น ดึงสำลีข้างในออกมาแล้วเก็บไว้ด้วย
พอเดินผ่านป้ายบอกทางไปห้องน้ำ เธอก็ชะลอฝีเท้าลง เพราะบนพื้นมีรอยเท้ากระจัดกระจายอยู่หลายรอย เห็นได้ชัดว่ามีคนเดินเข้าออก
ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัว เธอรู้สึกมาตลอดว่าบริเวณปลายทางของรอยเท้าเหล่านั้นดูเหมือน......จะค่อนข้างมืดใช่ไหม?
เซี่ยซานฟู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองไปยังทางเข้าอาคารที่มีแสงแดดเจิดจ้า แล้วข่มใจค้นหาต่อ เธอได้เศษผ้ามาหลายชิ้นกับรองเท้าผ้าใบหนึ่งข้าง
เธออยากหาอาวุธมีคมสักชิ้น แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ เธอก็รอต่อไม่ได้แล้ว
เซี่ยซานฟู่ออกจากศูนย์การค้า เก็บก้อนหินขึ้นมาขัดกรรไกรขึ้นสนิมในมืออย่างเต็มแรง พอขัดสนิมออกจนหมดก็ใช้กรรไกรตัดผ้าเป็นริ้ว ๆ
จากนั้นเธอหักกิ่งไม้แข็งที่โค้งตามธรรมชาติจากต้นไม้ข้างทาง ดึงเชือกรองเท้าออกมา แล้วทำเป็นธนู
ต่อมาเธอหาไม้แห้งผุ ๆ มาท่อนหนึ่ง ขุดร่องเว้าลงไป แล้วหากิ่งไม้ที่ค่อนข้างตรงมาอีกกิ่ง เหลาปลายด้านหนึ่งให้กลมเพื่อใช้เป็นแกนหมุน
เธอพันเชือกธนูรอบแกนหมุน แล้ววางปลายกลมของมันลงบนร่องไม้แห้ง
เซี่ยซานฟู่ซ่อนก้อนหินเรียบไว้ในฝ่ามือ กดลงบนปลายแกนหมุน มืออีกข้างออกแรงดึงธนูเพื่อหมุนไม้ให้เกิดไฟ
ขอบคุณชีวิตชนบท ขอบคุณตัวเองในอดีตที่ไม่ชอบอ่านหนังสือจนหมาก็ยังเบือนหน้าหนี และขอบคุณกองฟางบ้านป้าใหญ่
สรุปคือยังไม่ถึงสามนาที เธอก็สัมผัสได้ถึงความร้อนกับความปวดเมื่อยที่คุ้นเคย ควันดำสายหนึ่งลอยขึ้นจากร่องไม้แห้ง
เซี่ยซานฟู่ไม่กล้าหยุด กัดฟันออกแรงมากขึ้นจนแผ่นหลังเกร็งราวกับคันธนู ควันดำค่อย ๆ หนาขึ้น จุดที่แกนหมุนเสียดสีกันเกิดความร้อนจนไม้ไหม้ กลายเป็นเศษถ่านดำที่คุกรุ่น
เธอเทเศษถ่านลงในสำลี แล้วพองแก้มเป่าลมใส่ ไม่นานไฟก็ลุกขึ้น เธอค่อย ๆ วางสำลีที่ติดไฟลงในกองไม้แห้งที่เตรียมไว้ จากนั้นทยอยใส่กิ่งไม้แห้งเล็ก ๆ กับใบไม้แห้งลงไปเป็นเชื้อไฟ
เมื่อไฟลุกไหม้อย่างมั่นคงแล้ว เซี่ยซานฟู่ก็ตัดสินใจได้ เธอต้องไปสำรวจให้รู้ว่ารอยเท้าเหล่านั้นเป็นของอะไร ไม่อย่างนั้นคงได้แต่ตกเป็นฝ่ายตั้งรับ
เซี่ยซานฟู่เอากิ่งไม้สองกิ่งมาประกบกัน แล้วพันผ้ารอบ ๆ เป็นวง ได้คบไฟแบบง่าย ๆ มาหนึ่งอัน
ถ้าจะทำให้เป็นแบบเป็นทางการกว่านี้ ควรใช้ลวดเหล็กยึดผ้า ราดสารช่วยติดไฟ แล้วตากให้แห้งก่อนจุดใช้งาน
แต่ที่นี่ไม่ว่าจะเป็นครัวร้านอาหารหรือรถข้างทาง ก็หาเชื้อเพลิงเหลวที่ช่วยให้ไฟติดไม่เจอ
รถที่จอดขวางถนนอยู่ก็ถูกรื้อจนเหลือแต่โครงเปล่าแล้ว จะไปเหลือน้ำมันเบนซินหรือน้ำมันเครื่องได้ยังไง
ตอนนี้เธอทำได้แค่ใช้คบไฟแบบง่าย ๆ ส่องทาง แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ
บริเวณใกล้ห้องน้ำมีรอยเท้าน้อยกว่า ทั้งยังอยู่ใกล้ทางเข้า จึงใช้เป็นจุดสำรวจแห่งแรกได้
เซี่ยซานฟู่กำท่อเหล็กแน่น ถือคบไฟเดินสำรวจไปข้างหน้า เธอเลี้ยวเข้าไปในมุมที่มืดลงเรื่อย ๆ ท่ามกลางแสงไฟที่ไหววูบ จู่ ๆ ใบหน้าซีดขาวก็ปรากฏขึ้น!
เซี่ยซานฟู่กลิ้งล้มลุกคลุกคลานหนีออกจากห้องน้ำ แล้วทรุดลงกลางแดด หอบหายใจอยู่นานกว่าจะปลอบหัวใจที่เต้นกระหน่ำให้สงบลงได้
เธอมองประตูศูนย์การค้าที่เงียบสงัด แล้วบังคับตัวเองให้ทบทวนภาพเหตุการณ์เมื่อครู่
ใบหน้านั้นเป็นแบบไหนกันนะ
ซีดขาวไร้สีเลือด
ที่สำคัญไม่ใช่ว่าใบหน้านั้นปรากฏขึ้นมาเอง แต่เป็นเธอที่ส่องไฟไปโดนใบหน้านั้นต่างหาก
เมื่อรวมกับข้อเท็จจริงที่ว่าเจ้าของใบหน้านั้นไม่ได้ไล่ตามออกมา แปลว่าสิ่งนั้น......อาจยังไม่มีอันตรายในตอนนี้หรือเปล่า?
เซี่ยซานฟู่ไม่แน่ใจว่าขีดจำกัดของช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่อยู่ตรงไหน
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้า พันคบไฟขึ้นมาอีกอัน แล้วเข้าไปในศูนย์การค้าอีกครั้ง ยื่นคบไฟไปข้างหน้า พลางค่อย ๆ ขยับเข้าไปยังห้องน้ำ
เมื่อเห็นใบหน้านั้นอีกครั้ง เธอก็ฝืนใจข่มแรงกระตุ้นที่จะหันหลังวิ่งหนี กลั้นหายใจแล้วสำรวจ “คน” ที่อยู่ตรงหน้า
บางทีนี่อาจเรียกว่าคนไม่ได้ด้วยซ้ำ ผิวหนังของมันหย่อนยาน ราวกับเอาผิวสีขาวซีดผิดปกติมาคลุมโครงกระดูกไว้ทั้งตัว แถมยังยืนนิ่งไม่ขยับ มองให้ดีจะเห็นเขี้ยวแหลมโผล่พ้นริมฝีปากออกมาเล็กน้อย
เกมเฮงซวยนี่ทำไมไม่มีฟังก์ชันตรวจสอบสถานะสักทีนะ?
เซี่ยซานฟู่ค่อย ๆ ถอยออกจากห้องน้ำ
เธอถอยมาได้ครึ่งทางก็กำท่อเหล็กแน่น ช่างมันแล้ว ลองเสี่ยงดูสักตั้ง เดิมพันว่ามันเป็นมอนสเตอร์ เดิมพันว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของเกม เดิมพันว่ามันจะให้เบาะแสแก่เกมเอาชีวิตรอดนี้ได้สักนิด!
เธอหันกลับไป ใช้คบไฟจุดชายเสื้อของสิ่งนั้น พอเปลวไฟลุกโชนขึ้นก็รีบถอยออกมาสามเมตร ยกท่อเหล็กขึ้นขวางไว้ตรงหน้าอก
ทันทีที่เปลวไฟลุกแรงขึ้น สิ่งนั้นก็ลืมตาสีแดงก่ำขึ้นมาในทันใด มือเท้าบิดเกร็ง พร้อมส่งเสียงคำราม
ทันทีที่มันลืมตา เซี่ยซานฟู่ก็หนีออกจากห้องน้ำแล้ว เธอพิงกำแพงด้านนอกห้องน้ำอยู่ หากมันกล้าไล่ตามออกมา เธอจะฟาดท่อเหล็กใส่ทันที!
แต่รอไปสามสิบวินาทีแล้ว ได้ยินเสียงคำรามของมันเหมือนยังอยู่ที่เดิม ไม่ได้ตามออกมา
เซี่ยซานฟู่เข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง ก็เห็นว่ามันถูกไฟเผาไหม้หมดทั้งตัวแล้ว เปลวไฟลุกแรงเกินคาด!
เธอถือคบไฟกับท่อเหล็กรออยู่ข้าง ๆ ไม่นานสิ่งนี้ก็ถูกเผาจนกลายเป็นถ่าน
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวกะทันหัน ทำเอาเธอสะดุ้งโหยง: 【ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นที่กำจัดไนท์ฟีนด์ระดับ 0 ได้หนึ่งตัว คะแนนสงคราม +10】
【ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นที่ทำเฟิร์สคิลล์ส่วนตัวสำเร็จ คะแนนสงคราม +100】
【คำแนะนำ: เมื่อคะแนนสงครามถึง 1,000 ผู้เล่นจะเลื่อนขั้นเป็นระดับ 1 และได้รับกาชประจำขั้น】
“ดี ๆ ๆ ๆ เล่นกันแบบนี้ใช่ไหม”
ดูท่าในช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่ที่ได้รับการปกป้องอย่างสมบูรณ์สิบสองชั่วโมง ไนท์ฟีนด์ทุกตัวจะอยู่ในสถานะพักเครื่องแบบบังคับ ไม่สามารถโจมตีหรือเคลื่อนไหวได้
เซี่ยซานฟู่เตรียมใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสำรวจห้องน้ำชายและหญิงต่อ แล้วเผาไนท์ฟีนด์ระดับ 0 ไปอีกสองตัว
ทำครั้งแล้วครั้งเล่า เธอก็เริ่มคล่องมือขึ้นเรื่อย ๆ
วิชาประวัติศาสตร์ของเธอไม่ค่อยดี เรียนมาจนถึงตอนนี้ก็จำได้อยู่แค่สองประโยค “ล้าหลังย่อมถูกโจมตี” กับ “อำนาจรัฐเกิดจากปากกระบอกปืน”
ถอยไม่ได้ ต้องคว้าโอกาสให้ได้มากที่สุดภายในเวลาที่สั้นที่สุด!
เซี่ยซานฟู่ข่มความกลัว กลั้นใจรวบรวมไม้กับผ้าให้ได้มากขึ้น แล้วอัดใส่ถังสแตนเลส
เธอหิ้วถัง หนีบท่อเหล็กไว้ข้างลำตัว และชูคบไฟ เดินก้าวยาว ๆ ไปยังทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต ตรงทางเข้ามีบันไดเลื่อนลงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ที่อยู่ชั้นใต้ดินหนึ่ง
แสงไฟส่องให้เห็นทางเบื้องล่าง เพียงแค่บริเวณหน้าทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตก็มีเงาคนไหววูบอยู่หลายเงา!
“ไม่ต้องกลัว คิดซะว่าเล่นเกมสยองขวัญก็แล้วกัน”
เซี่ยซานฟู่คอยสะกดจิตตัวเอง ก้าวขาที่อ่อนแรงเข้าไปใกล้สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ซึ่งดูน่าสยดสยองเหล่านั้น
ท่ามกลางแสงไฟสลัว ๆ มองเห็นเงาหลายเงากระจายอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต
ไม้ของเธอมีไม่พอแน่!
เซี่ยซานฟู่เดินเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างระมัดระวัง กลิ่นเหม็นรุนแรงเกือบทำให้เธอถอยหนีออกมา ยิ่งพอเห็นไนท์ฟีนด์เบียดเสียดกันเต็มไปหมด ก็ยิ่งทำเอาหนังศีรษะชา
สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ยืนเรียงกันเหมือนซากศพแห้ง ๆ แต่ละตัว ราวกับพร้อมจะลืมตาขึ้นแล้วกระโจนมากัดได้ทุกเมื่อ
เธอฉีกชายเสื้อออกมาชิ้นหนึ่ง ใช้ปิดจมูกกับปาก แล้วฝืนใจเดินเบียดเข้าไปทั้งที่ตัวสั่น ก่อนจะกวาดตามองรอบ ๆ อย่างคร่าว ๆ
เห็นได้ชัดว่าเสบียงในซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ถูกขนย้ายไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ขนไปจนหมด ยังเหลือของที่ไม่มีมูลค่าเท่าไรอยู่เล็กน้อย
ข้าวขึ้นรา แป้งในถุงที่เปื่อยยุ่ย และห่อบรรจุภัณฑ์ที่ติดแน่นกับพื้น ข้างในมีคราบสีดำอยู่ชั้นหนึ่ง บางทีมันอาจเคยใช้บรรจุขนมปัง
เซี่ยซานฟู่สงสัยว่าที่นี่คงเต็มไปด้วยก๊าซพิษ ความรู้สึกไม่สบายจากร่างกายทำให้เธอเริ่มเวียนหัวแล้ว
เธอเร่งฝีเท้า ค้นหาอย่างละเอียดเป็นพิเศษตามแผนกอาหารสด เครื่องครัว และอาหารปรุงสำเร็จ ในที่สุดความพยายามก็ไม่สูญเปล่า เธอพบมีดลอกกระดูกเล่มหนึ่งในซอกมุม
นี่ก็นับเป็นอาวุธระยะประชิดได้เหมือนกัน
แผนกเสื้อผ้ายังมีเสื้อผ้าขาด ๆ เหลืออยู่สองสามชิ้น ไม่รู้ว่าจะใส่ได้หรือเปล่า แต่เธอก็ยัดทุกชิ้นใส่รถเข็นไปก่อน