คืนฤดูร้อนบนภูเขาไม่ได้ร้อนมากนัก อี๋เหยี่ยนพิงหัวเตียงเล่นมือถือ——ตั้งแต่เมื่อคืนเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ทีมงานก็ไม่กล้าจำกัดการเคลื่อนไหวของเขาอีกต่อไป
ในกรุ๊ปแชทมีข้อความเด้งขึ้นมาหลายข้อความ
[คุณชายอี้ผมยกให้คุณเป็นลูกผู้ชายตัวจริง แพ้พนันแล้วกล้าไปจริงๆ เป็นไงบ้าง? ให้พ่อบ้านมาแสดงเป็นพ่อแม่คุณมันเร้าใจไหมล่ะ?]
[ผมสารภาพ ให้ทีมงานส่งคุณขึ้นเขาคือแผนเด็ดของผมเอง แต่ได้ยินว่าเมื่อคืนคุณติดอยู่บนเขาจริงๆ เหรอ?]
[อี้เหยี่ยน: เกิดเรื่องนิดหน่อย ทางกลับถูกดินถล่มทับพังไป]
[อี้เหยี่ยน: เจองู งูเห่าหน้าจาน]
[บ้าจริง! เร้าใจสุดๆ! นั่นมันงูจงอางไม่ใช่เหรอ? คุณไม่ได้ล้อเล่นนะ? เรื่องนี้ถ้าบ้านคุณรู้ ต้องยกเลิกทีมงานแน่ๆ หรือคุณรีบกลับมาดีกว่า]
[อี้เหยี่ยน: ไม่เป็นไร เล่นไปสนุกๆ แค่นั้น]
อี้เหยี่ยนแท็กเพื่อนสนิทที่บ้านเปิดบริษัทผลิตสื่ออย่างฮั่วหยู บริษัทบ้านฮั่วหยูเป็นผู้ลงทุนในรายการนี้ ความลำบากไม่มากก็น้อยที่อี้เหยี่ยนเจอในทีมงาน ส่วนใหญ่ก็เป็นแผนเด็ดของฮั่วหยูทั้งนั้น
[อี้เหยี่ยน: ให้ทีมงานหเงินสดมาให้ฉันหน่อย]
[ฮั่วหยู: ในที่กันดารแบบนั้น มีเงินก็ใช้ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?]
[อี้เหยี่ยน: จ้างคน]
[ฮั่วหยู: พี่ชายฉันดูไลฟ์สดคุณตลอดนะ เป็นไง? ป้าที่ไล่ตัวเหลืองวันนี้น่ะเหรอ?]
[อี้เหยี่ยน: ...]
[ฮั่วหยู: กินแปลกๆ หรือไงเธอ?]
[อี้เหยี่ยน: ไอ้โง่ ไปให้พ้น]
ไม่นานนัก เสี่ยวซ่งผู้ช่วยทีมงานก็นำเงินสดที่อี้เหยี่ยนต้องการมาให้ แม้จะกำลังถ่ายรายการอยู่ แต่ถ้าคุณชายใหญ่คนนี้อยากกินอาหารฝรั่งเศสชั้นเลิศ อีกหนึ่งชั่วโมงก็จะมีคนจัดวางให้เขาอย่างนอบน้อม
เสี่ยวซ่งเป็นคนหัวไว ไม่เพียงนำเงินมา แต่ยังรวบรวมข้อมูลของเหย่หม่านมาด้วย
“เธอชื่อสกุลตู้ สภาพครอบครัวไม่ค่อยดีนัก เมื่อไม่กี่ปีก่อนตอนขึ้นเขากับแม่ก็เจออุทกภัย แม่ของเธอสูญหายไป ขาของเธอก็พิการตั้งแต่ตอนนั้น”
“แล้วปีนี้พ่อเธอก็ป่วยหนัก นอนโรงพยาบาลมานานแล้ว เหลือแต่ลมหายใจเฮือกสุดท้าย”
“ฉันว่าเธอก็ทึ่มๆ ตรงๆ ขอให้คุณหนักแน่นไว้หน่อย ตอนนี้นักเรียนที่ยังอยู่หมู่บ้านล้วนแต่เรียนไม่เก่ง พวกที่เรียนดีๆ ถูกส่งไปเรียนที่เมืองเล็ก ทางรัฐบาลเลี้ยงข้าวเลี้ยงที่พักให้”
“คนที่โง่จนไร้ทางเยียวยาจริงๆ ถึงจะอยู่ที่นี่” เสี่ยวซ่งประเมิน เหย่หม่านเซ็นชื่อยังเซ็นไม่ครบ ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่เคยเรียนหนังสือ
อี๋เหยี่ยนเชยคางขึ้น น้ำเสียงเย็นชา “เธอพูดมากไป”
“ต่อไปเธอไม่ต้องมาที่นี่อีก” อี๋เหยี่ยนโยนข้อมูลของเหย่หม่านลงกองไฟเผาทิ้ง “ฟังเรื่องไร้สาระแบบนี้มันเสียเวลา”
—
วันรุ่งขึ้น เหย่หม่านรออยู่หน้านอกบ้านพักของอี๋เหยี่ยน
ทีมงานกำลังจัดกล้องถ่ายทำ เหย่หม่านยืนยันอีกครั้ง “จะไม่ถ่ายถึงฉันใช่ไหม?”
“ก็ไม่ใช่ดาราอะไร จะถ่ายเธอทำไม?” อี๋เหยี่ยนสวมชุดนอนไหมเดินออกมา ดูไม่ได้ลำบากในถิ่นกันดารนี้เลยแม้แต่น้อย
ช่างกล้องเข้าใจดีว่าอะไรคือกระแส การถ่ายเหย่หม่านไม่มีอะไรน่าสนใจจริงๆ แต่การถ่ายกล้ามเนื้อหน้าอกงามๆ ที่โผล่พ้นชุดนอนของอี๋เหยี่ยนสามารถทำให้ผู้ชมในห้องไลฟ์ตื่นเต้นได้
กล้องตามมา เข้าจับอี๋เหยี่ยนถ่ายอย่างเมามัน
อี๋เหยี่ยนไม่ใส่ใจเรื่องนั้น แค่เหลือบตามองเหย่หม่าน “แกล้งตายไม่พูดอีกแล้วใช่ไหม?”
เหย่หม่านก้มตา “อื้ม”
คอมเมนต์ในไลฟ์ให้ความสนใจกับเสียงของเหย่หม่านมาก
[นี่น่ะเหรอ วันนี้ได้ยินคุณชายอี้พูดกับผู้หญิงเป็นครั้งแรกเลยนะ?]
[เป็นแขกรับเชิญหญิงคนอื่นในรายการหรือเปล่า? ฉันไปส่องห้องไลฟ์คนอื่นๆ ดูหน่อย ว่าใคร]
[เสียงเบาจัง ไม่เหมือนแขกรับเชิญในรายการ เป็นชาวบ้านที่นี่หรือเปล่า?]
เหย่หม่านเดินตามอี๋เหยี่ยนไปก็ไม่มีอะไรทำ ต่างจากแขกรับเชิญคนอื่นๆ ที่ชอบสร้างเรื่อง อี๋เหยี่ยนเชื่อฟังจนน่าประหลาดใจ
ทีมงานให้แขกรับเชิญไปขุดแครอท เขาก็ขุดจริงๆ ดึงแครอทติดดินหลายหัวออกมาจากแปลง แล้วโยนใส่อ้อมแขนเหย่หม่าน ให้เธอรับไว้
อีกฝั่งแขกรับเชิญคนอื่นเริ่มทะเลาะกัน เหมือนเป็นเพราะปัญหาการจัดห้องเมื่อคืน ความอึดอัดกลั้นไว้ถึงตอนนี้ในที่สุดก็ระเบิดออกมา
ไม่นานนัก สาวสวยสูงโปร่งที่มัดผมมวยก็วิ่งมา ตะโกนเสียงหวานใส่อี๋เหยี่ยน “พี่อี๋——มาช่วยตัดสินหน่อยสิ”
เท้าของเธอลื่นบนคันนา เกือบจะพุ่งเข้าใส่อ้อมกอดอี๋เหยี่ยน แต่เขารีบหลบไปด้านข้างอย่างว่องไว
หลินจื่อเสวียนนั่งยองๆ กุมหน้า ร้องไห้ไม่หยุด ไหล่บางๆ สั่นเทิ้ม น่าดูแล้วชวนให้สงสาร
อี๋เหยี่ยนส่งเสียงหัวเราะเย็นชาออกจากลำคอ “ฉันไม่มีเวลาตัดสิน”
“พวกเขารังแกผู้หญิงมันเป็นเรื่องอะไรกัน?” หลินจื่อเสวียนเช็ดน้ำตา
“เป็นอุบัติเหตุในรายการ ไปร้องไห้กับทีมงานเอาเอง” อี๋เหยี่ยนก้าวขาเรียวยาวอ้อมเธอ ตรงไปหาเหย่หม่าน
——บางทีคนไม่พูดอะไรก็เงียบสงบกว่า
คอมเมนต์ในไลฟ์วิ่งพรวดพราด
[คู่นี้ฉันจิ้นเลย คุณหนูขี้บ่น×คุณชายใหญ่สุดแย่!]
[ไม่มีใครบอกฉันว่าดูสลับชีวิตแล้วยังจิ้นซีพีได้อีกนะ? พวกเธอไม่รู้สึกว่ามันหวานแปลกๆ เหรอ?]
[รอดูคุณชายอี้โดนหักหน้า!]
ตอนที่อี๋เหยี่ยนเดินผ่านไป เขาปิดกล้องฝั่งตัวเองด้วย ภารกิจถ่ายทำของวันนี้เขาจบแล้ว
เขาหยิบแครอทจากอ้อมแขนเหย่หม่าน แต่เหย่หม่านกอดไว้แน่น มือที่ยกขึ้นของอี๋เหยี่ยนเผลอไปโดนหน้าอกเธอ หลังมือชาเหมือนถูกไฟฟ้าดูด รีบดีดออกมาทันที
อี๋เหยี่ยนก้มหน้ามอง เห็นเหย่หม่านใส่เสื้อกล้ามรัดรูปทรงวี คล้ายมีรอยขาดดีไซน์เก๋ๆ อยู่ข้างเอว
ใส่แบบนี้ ตั้งใจมาล่อเขา? สมองคิดอะไรอยู่?
“เธอใส่เสื้อผ้าสุภาพๆ หน่อยได้ไหม?” อี๋เหยี่ยนกัดฟันถาม
“เสื้อมือสอง คนอื่นใส่จนขาดแล้วเอามาขาย ฉันก็ทำอะไรไม่ได้” เหย่หม่านคิดว่ารอยขาดที่เอวคือผ้าขาดจริงๆ
“นั่นคือดีไซน์” อี๋เหยี่ยนเตือนเธอ
เขายังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็จู่ๆ ตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง
นั่นคือ เสื้อผ้าของเหย่หม่านตัวนั้น เคยถูกผู้หญิงอีกคนสวมใส่มาก่อน
คุณชายใหญ่เดินไวไปถึงริมแม่น้ำ ถูมืออย่างแรง แล้วหันไปสั่งผู้ช่วยคนใหม่ “วันนี้เข้าเมืองไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เธอหลายๆ ชุด”
“ถ้ากล้าใส่เสื้อมือสองมาอีก ฉันจะฆ่าเธอ” เขากัดฟันกรอด
เหย่หม่านที่ยืนอยู่ไม่ไกล เดิมกำลังเหม่อลอย จู่ๆ ได้ยินประโยคนั้น ดวงตาที่ก้มต่ำก็สว่างวาบขึ้นมาทันที