“โอ้โห เนื้อย่างอร่อยขนาดนี้ได้ยังไง?”
“น้ำซุปเนื้อก็ไม่เลวเลย อร่อยสุด ๆ!”
“ไหนว่าพอใส่เกลือแล้วจะกินยากไม่ใช่เหรอ? ทำไมรสชาติดีขนาดนี้ล่ะ?”
“มหัศจรรย์จริง ๆ วู เจ้านี่เก่งสุด ๆ ไปเลย!”
……
ทุกคนต่างประหลาดใจกับรสชาติของเนื้อย่างและน้ำซุปเนื้อ พากันอุทานด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
เห็นได้ชัดว่าคราวนี้ทุกคนกินกันเร็วกว่าปกติมาก
ไม่นาน เนื้อย่างกับน้ำซุปเนื้อในหม้อดินเผาทั้งสามใบก็ถูกกินจนเกลี้ยง
แต่ทุกคนยังไม่หายอยาก ต่างจ้องหยางเฉิงตาเป็นมันด้วยสีหน้าคาดหวัง
เห็นดังนั้น หยางเฉิงจึงต้องให้ทุกคนย่างเนื้อและต้มน้ำซุปเนื้อเพิ่มอีกครั้ง ก่อนจะหยิบเกลือออกมาโรยลงไป
แต่เขาโรยไม่มาก แค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น
ตอนเพิ่งทำภาชนะดินเผาได้ก่อนหน้านี้ เขาเคยให้ทุกคนต้มเนื้อกิน แล้วแต่ละคนก็กินจนพุงกาง เดินแทบไม่ไหว ภาพนั้นยังติดตาหยางเฉิงอยู่เลย
เพราะอย่างนั้นจะปล่อยให้คนในเผ่ากินกันมากไปอีกไม่ได้
หลังจากได้กินเนื้อย่างกับน้ำซุปเนื้ออีกครั้ง ทุกคนก็หมดข้อสงสัยเกี่ยวกับเกลือที่หยางเฉิงกรองแล้วต้มทันที
พวกเขามองเกลือ ภาชนะดินเผา และตาข่าย เป็นของวิเศษที่ย่าผืนดินประทานให้ผ่านหยางเฉิง!
แต่พอหยางเฉิงเดินจากไป ทุกคนกลับหันไปมองเหยียนหลินกับซิ่งด้วยสายตาไม่พอใจ
สองสาวหูสัตว์กอดกันตัวสั่นงันงกเมื่อถูกทุกคนจ้องเขม็ง
เมื่อครู่พวกนางเพิ่งกินเนื้อย่างกับน้ำซุปเนื้อ ได้ลิ้มรสอาหารที่ใส่เกลือแล้ว ตอนนี้กลับคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมเกลือกินเปล่า ๆ ถึงไม่อร่อย แต่พอใส่ในอาหารแล้วกลับอร่อยขึ้นมาได้?