ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าคนยุคดึกดำบรรพ์พอวิ่งขึ้นมาแล้วจะเร็วขนาดไหน
หยางเฉิงรู้สึกเหมือนต้นไม้ใหญ่ในป่าตรงหน้าพุ่งเข้าชนเขาราวกับรถยนต์ ทิวทัศน์สองข้างทางพุ่งถอยหลังฉิว ๆ ลมแรงพัดจนเขาลืมตาแทบไม่ขึ้น
เมื่อสาวหูสัตว์ทั้งสองวิ่งเร็วจี๋ หัวใจของหยางเฉิงก็เต้นรัวจนแทบกระดอนออกมาจากคอ ฮอร์โมนอะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน มือของเขาคว้าเถาวัลย์ใต้ร่างไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
ถึงได้ประคองร่างที่โงนเงนของเขาไว้ ไม่ให้ร่วงลงมาเพราะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง
โชคดีที่ริมแม่น้ำอยู่ห่างจากลานโล่งของเผ่าไม่ไกลนัก ระยะทางยังไม่ถึง 1 กิโลเมตร
สาวหูสัตว์ทั้งสองวิ่งด้วยความเร็วสูงไม่ถึงหนึ่งนาทีก็มาถึงข้างบ่อที่ขุดไว้ในเผ่า แล้วหยุดลง
ข้างบ่อมีนักรบตราเผ่าสองคนกำลังใช้แหจับปลาหนวดคู่ในบ่อ พอทั้งคู่เห็นเหยียนหลินกับซิ่งแบก “เกี้ยว” ที่มีหยางเฉิงนั่งอยู่บนบ่ามา ต่างก็ชะงักไป
จากนั้นก็รีบช้อนปลาหนวดคู่ขึ้นมาทั้งแห แล้วเดินเข้ามาทักทายหยางเฉิงอย่างนอบน้อม “วู”
หยางเฉิงพยักหน้าให้พวกเขาอย่างยากลำบาก ก่อนลงจากเถาวัลย์ ร่างกายยังโงนเงน แถมรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย
“อ้วก!”
หยางเฉิงขย้อนออกมาสองครั้ง ถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย
“วู!”
“วู ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เหยียนหลินกับซิ่งรีบถามด้วยความเป็นห่วง
“ใครใช้ให้พวกเจ้าวิ่งเร็วขนาดนั้น?!”