หมู่บ้านต้นหลิวคึกคักไปทั้งหมู่บ้าน!
ชาวบ้านต่างตื่นเต้นดีใจ วิ่งบอกต่อกันไปทั่ว พากันส่งข่าวเดียวกันว่า
“ตระกูลซูมีลูกสาวแล้ว!”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ!”
“โธ่เอ๊ย! กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่ายเลยนะเนี่ย!”
“ใครบอกว่าไม่ใช่ล่ะ! ก้อนเหล็กอย่างตระกูลซู ดันออกดอกออกผลได้ด้วย!”
“ถ้าอย่างนั้น ตระกูลซูนี่ก็...”
ป้าสองไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา จู่ ๆ ก็ตบต้นขาดังป้าบ แล้วร้องขึ้น
“ต้องร่ำรวยแน่แล้ว!”
เวลานี้ ตระกูลซูที่ใคร ๆ ต่างคิดว่ากำลังจะร่ำรวย ทั้งบ้านเต็มไปด้วยความสุข จากข้างในจรดข้างนอกล้วนอบอวลไปด้วยความตื่นเต้นยินดี
ในห้องโถง ผู้เฒ่าซูหน้าแดงอิ่มเอิบ ยิ้มจนเห็นฟันซี่ใหญ่เต็มปาก
“สะใภ้ใหญ่ ไปยืมแป้งสาลีสองเหลี่ยงจากในหมู่บ้านมาหน่อย ทำซุปแป้งก้อนให้แม่พวกเจ้ากินสักชาม!”
“ได้เลยค่ะ พ่อ!”
สะใภ้ใหญ่รีบเดินออกไปอย่างกระฉับกระเฉง
“อ้อ ยืมไข่มาสองฟองด้วย ตอกใส่ซุปแป้งก้อนให้แม่พวกเจ้าบำรุงร่างกาย!”
“ทราบแล้วค่ะ พ่อ!”
สะใภ้ใหญ่ก้าวฉับ ๆ ไม่หยุด ราวกับเหยียบกงล้อไฟ รับคำอย่างเด็ดขาดเป็นพิเศษ
ผู้เฒ่าซูพอใจกับท่าทีของสะใภ้ใหญ่เป็นอย่างมาก
จากนั้นก็หันไปมองสะใภ้รอง
“สะใภ้รอง ไปยืมน้ำตาลแดงหนึ่งเหลี่ยงจากในหมู่บ้านมาหน่อย ชงน้ำตาลให้แม่พวกเจ้าดื่มสักชาม จะได้บำรุงเลือดลม!”
สะใภ้รองยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน
“พ่อ... น้ำตาลแดงของล้ำค่าขนาดนั้น ใครจะยอมให้บ้านเรายืมล่ะคะ?”
ยืมมาแล้ว จะไม่ต้องใช้คืนหรือไง?
บ้านจนจนแทบไม่มีข้าวจะหุงอยู่แล้ว จะเอาอะไรไปใช้คืน?
นี่มันหลุมที่ไม่มีวันถมเต็มชัด ๆ!
ฮึ! อะไรก็เอาแต่ยืม!
จนตายกันพอดี!
สะใภ้รองทำหน้าไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัด
ผู้เฒ่าซูเหลือบมองสะใภ้รอง ไม่พูดอะไร แล้วหันไปมองลูกชายคนรอง
ซูเอ้อร์หู่ถลึงตาใส่ภรรยา ก่อนตวาดเสียงต่ำว่า “พ่อให้ไปก็ไปสิ เร็วเข้า!”
สะใภ้รองสะดุ้งเฮือก
“ไปค่ะ ไปแล้ว...”
แล้วก็วิ่งหน้าตั้งออกไป
ผู้เฒ่าซูรู้ดีว่าสะใภ้รองคนนี้รังเกียจที่ตระกูลซูยากจนมาตลอด
โชคดีที่ลูกชายคนรองปราบภรรยาคนนี้ได้อยู่หมัด
ผู้เฒ่าซูกับภรรยาจึงทำเป็นมองไม่เห็นไปเสีย
เมื่อส่งสะใภ้ทั้งสองออกไปแล้ว ผู้เฒ่าซูก็หันไปมองลูกชายอีกหลายคนอย่างแม่ทัพผู้บัญชาการรบ
“เจ้าสาม ไปเดินแถวเชิงเขาดูหน่อยว่าจะจับไก่ป่าหรืออะไรได้บ้าง เอามาตุ๋นน้ำแกงไก่ให้แม่พวกเจ้า!”
“ได้เลยครับ พ่อ!”
ซูต้าหู่เป็นคนซื่อ ๆ ได้ยินคำสั่งของพ่อก็รับปากตามสัญชาตญาณ
“เจ้ารอง พาพวกเด็ก ๆ ไปเดินหาของริมแม่น้ำ จับปลาหมอกลับมาบ้าง เอามาต้มน้ำแกงปลาให้แม่พวกเจ้าดื่ม ของแบบนั้นช่วยเพิ่มน้ำนม!” ผู้เฒ่าซูสั่งลูกชายคนรองอีกครั้ง
“พ่อครับ ตอนนี้แม่น้ำสะอาดเกลี้ยงไปหมดแล้ว แม้แต่ปลาตัวเล็กตัวน้อยกับกุ้งที่ใหญ่แค่ปลายนิ้วยังแทบถูกคนจับไปหมด พ่อยังเจาะจงเอาปลาหมออีก... นี่มันฝันกลางวันชัด ๆ ไม่ใช่เหรอครับ?”
ซูเอ้อร์หู่เกาหัวอย่างลำบากใจ รู้สึกว่าพ่อไม่ยอมรับความจริง เอาแต่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ!
ผู้เฒ่าซูถลึงตาใส่
ฝ่ามือหนึ่งฟาดเข้าใส่ศีรษะของซูเอ้อร์หู่
“ไอ้เด็กเหลือขอ! พูดเหลวไหลอะไรอยู่? ให้ไปก็ไปสิ!”
“โอ๊ย พ่อ ผมไปครับ ไป...”
ซูเอ้อร์หู่โดนพ่อตบไปหนึ่งที ปากรับคำ แต่ตัวกลับไม่ขยับ
ไม่ใช่แค่ซูเอ้อร์หู่ที่ไม่ขยับ แม้แต่ซูต้าหู่ก็ยังยืนนิ่ง
แถมสองพี่น้องยังยืดคอมองไปทางห้องด้านในอย่างพร้อมเพรียง อยากแอบมองเข้าไปข้างใน
“ทำไมยังไม่ไปอีก?!” ผู้เฒ่าซูถลึงตาใส่อีกครั้ง
“พ่อ ให้พวกเราดูน้องสาวก่อนแล้วค่อยไปได้ไหมครับ?” ซูเอ้อร์หู่ลองถามหยั่งเชิง
ซูต้าหู่ก็อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ พูดออกมาประโยคหนึ่ง “แค่ดูแวบเดียวเองครับ”
“ไสหัวไป ๆ ๆ! จะดูอะไรกัน? พวกเจ้าเป็นผู้ชายตัวโต ๆ กันทั้งนั้น ถ้าทำลูกสาวตัวน้อยของข้าตกใจขึ้นมาจะทำยังไง?” ผู้เฒ่าซูทำหน้ารังเกียจ
ลูกชายตระกูลซูจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นต้นหญ้า
เจ็บปวดใจจริง ๆ!
พ่อเลี้ยงชัด ๆ! นี่มันพ่อเลี้ยงแน่นอน!
“พ่อครับ พวกเราเป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อนะครับ” ซูเอ้อร์หู่กุมอก ทำหน้าเศร้าโศก
“ลูกชายจะน่ารักเท่าลูกสาวหรือไง?!” ผู้เฒ่าซูตอบอย่างมีเหตุผล แล้วยังซ้ำเติมอีกหนึ่งดอก
ลูกชายตระกูลซู “...”
หัวใจแตกละเอียดเป็นผงแก้ว
“รีบไปทำธุระของตัวเองได้แล้ว! รอให้ครบสามวันค่อยให้พวกเจ้าดู!” ผู้เฒ่าซูโบกมือใหญ่ ประกาศราวกับกำลังประทานเมตตา
แม้ในใจพี่น้องตระกูลซูจะอยากเห็นน้องสาวจนแทบกระวนกระวายเหมือนมีแมวข่วน แต่ภายใต้อำนาจของพ่อ หรือจะเรียกว่าใต้กำปั้นของพ่อ พวกเขาก็ยังต้องออกไปอยู่ดี
คนที่ไปจับไก่ก็ไปจับไก่ คนที่ไปจับปลาก็ไปจับปลา
ส่วนจะจับไก่ได้หรือจับปลาได้หรือไม่นั้น ก็ได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา
ถึงอย่างไร แถวเชิงเขานั่น ปกติแม้แต่ขนไก่ป่าสักเส้นก็ยังมองไม่เห็น
ส่วนแม่น้ำยิ่งสะอาดเกลี้ยง ราวกับมีคนใช้แหกวาดไปทั่วทั้งสายแล้ว
ผู้เฒ่าซูไล่ลูกชายกับหลานชายออกไปจนหมด แล้วก็อดสูดหายใจลึก ๆ ไม่ได้
พวกเด็กเหม็น ๆ ไปกันหมดแล้ว รู้สึกว่าอากาศสดชื่นขึ้นทันตา
ผู้เฒ่าซูจัดคอเสื้อ ลูบผม แล้วดึงรอยปะตรงสาบเสื้อให้เรียบ ก่อนจะเลิกม่านประตูเข้าไปในห้องด้านใน
เขากำลังจะได้เห็นลูกสาวตัวน้อยของตัวเองแล้ว!
ผู้เฒ่าซูรู้สึกตื่นเต้นและประหม่า ราวกับกำลังเข้าวังไปเข้าเฝ้า
ไม่รู้ว่าลูกสาวของเขาจะหน้าตาสะสวยหรือเปล่า?
ถุย ๆ ๆ!
ลูกสาวของเขาต้องสวยอยู่แล้ว!
สวยที่สุดในใต้หล้า!