“ขันทีน้อยจากห้องเครื่องเป็นฝ่ายบอกเจ้าหรือ?”
“บ่าวให้เงินเขา บอกว่าอยากกินของดี ๆ จึงขอให้พรุ่งนี้เขาทำกับข้าวเนื้อให้สักอย่าง เขาบอกว่าไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้ วันนี้ก็มีเหลือแล้ว บ่าวเลยถามว่า คงทำเผื่อเจ้านายท่านใดมากเกินไปกระมัง? เขาจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้บ่าวฟังขอรับ”
“อืม พวกเจ้าก็ลำบากไม่น้อย เพิ่มกับข้าวให้ตนเองสักอย่างก็สมควรแล้ว ประเดี๋ยวให้แม่นมหยางนำเงินไปให้ พรุ่งนี้เพิ่มอีกอย่างเถิด”
“ขอบพระคุณนายหญิง” ที่จริงฝูซุ่นทั้งซาบซึ้งและเลื่อมใสในตัวนายหญิง แต่ก่อนเขาเคยอิจฉาขันทีผู้ดูแลเรือนของพระชายารัชทายาท เหลียงตี้ และเหลียงหยวนหลายคน นายหญิงมีฐานะสูง ไปที่ใดก็มีคนรายล้อมคอยกล่าวประจบเอาใจ
ทว่าบรรยากาศตึงเครียดในตำหนักบูรพายามนี้ กลับทำให้เขารู้สึกขึ้นมาว่าความสงบมั่นคงสำคัญกว่า แม้นายหญิงจะไม่ได้นับว่าเป็นที่โปรดปรานนัก แต่นางมั่นคง อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าวันใดจะถูกคนลากออกไปทุบตีจนตาย
วันนี้เขาเห็นขันทีจากเรือนของเซี่ยงเหลียงหยวนที่ห้องเครื่อง ไม่รู้ว่าทำความผิดอะไรมา ทั้งตัวผอมจนเสื้อผ้าหลวมโคร่ง
วันต่อมา ฝูซุ่นก็นำข่าวกลับมาอีก ไม่ว่าขันทีจากเรือนเหลียงหยวนคนใดถูกนำตัวออกไป หรือนางกำนัลจากเรือนเฉิงฮุยคนใดถูกย้ายออกไป แม้แต่ทางพระชายารัชทายาทก็ไม่เว้น ต้องเปลี่ยนบ่าวใช้แรงงานไปสองคน
ผ่านไปอีกไม่กี่วัน สตรีสกุลหลินถูกรายงานว่าป่วยตาย คนจากสำนักในมาหลายคน ยกศพออกไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครรู้ว่าจัดการอย่างไร
ชั่วขณะนั้น ทุกคนในตำหนักบูรพาต่างหวาดระแวงไปหมด
เรือนของจี้โหยวหรานไม่มีใครถูกนำตัวออกไป ประการแรก แต่ก่อนนางไม่เป็นที่โปรดปราน คนพวกนั้นคงคิดว่าจัดคนมาที่เรือนนางก็สิ้นเปลืองเปล่า ๆ ประการที่สอง ทันทีที่นางทะลุมิติมา นางก็เปลี่ยนคนรับใช้ใกล้ชิดทันที อาจทำให้อีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน จนจัดวางคนไม่ทัน