“ข้างในนั่นไม่ใช่ชาหรือพ่ะย่ะค่ะ?” องค์รัชทายาทมิได้ขยับพระองค์ เพียงทอดพระเนตรกาน้ำชาบนเตาเล็กข้างโต๊ะหนังสือ
“เอ่อ รสที่หม่อมฉันชอบออกจะแตกต่างอยู่สักหน่อย ในนั้นเป็นน้ำต้มผลไม้ ไม่ทราบว่าพระองค์จะทรงคุ้นรสหรือไม่เพคะ” จี้โหยวหรานใช้ผ้าเช็ดหน้ารองมือ ยกกาน้ำชาขึ้นรินใส่ถ้วยแล้วยื่นไปตรงหน้าพระองค์
องค์รัชทายาทกำลังจะยื่นพระหัตถ์รับ จี้โหยวหรานก็พลันนึกขึ้นได้ “เอ่อ หม่อมฉันขอดื่มถ้วยนี้ก่อน อีกประเดี๋ยวจะรินถวายพระองค์อีกถ้วยเพคะ”
นางพลันนึกถึงขั้นตอนการชิมพิษขึ้นมา
“ไม่เป็นไร ส่งมาเถิด”
จี้โหยวหรานคิดว่าตนดื่มจากกานี้ไปแล้ว จึงมิได้ลังเลอะไรอีก เพียงยกถ้วยไปจ่อพระโอษฐ์องค์รัชทายาท
“มีกลิ่นผลไม้อ่อน ๆ สดชื่นดี ไม่เลว”
จี้โหยวหรานรินถวายพระองค์อีกถ้วย จากนั้นก็เรียกคนเข้ามาปรนนิบัติองค์รัชทายาทล้างพระพักตร์
มื้อเย็นมีหม้อไฟปลาและเนื้อแกะ จี้โหยวหรานเคยได้ยินชื่ออาหารชนิดนี้มาก่อน แต่ยังไม่เคยกิน เมื่อวานจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ จึงให้ฝูซุ่นไปสอบถาม ผลปรากฏว่ามีคนทำเป็นจริง ๆ ว่ากันว่าเป็นอาหารพื้นบ้านจากบ้านเกิดของเขา เรียกว่าแกะซ่อนปลา
“นี่คืออะไร?” องค์รัชทายาททอดพระเนตรชามใบใหญ่บนโต๊ะแล้วตรัสถาม พระกระยาหารของพระองค์จัดทำตามรายการที่ติดไว้บนป้าย อาหารจานนี้ไม่มีอยู่ในรายการ ย่อมไม่เคยเสวยมาก่อน
“ตอนเด็กหม่อมฉันเคยได้ยินคนพูดว่า หากตุ๋นปลาและเนื้อแกะด้วยกันจะมีรสอร่อยสดหวาน แต่ไม่เคยได้กิน เมื่อวานจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ จึงให้คนไปถามที่ห้องเครื่อง คิดไม่ถึงว่าจะมีพ่อครัวคนหนึ่งมีอาหารจานนี้เป็นอาหารบ้านเกิด บอกว่าเรียกว่าแกะซ่อนปลาเพคะ”
“เนื้อแกะกับปลาตุ๋นรวมกันได้ด้วยหรือ?” องค์รัชทายาทเผยความสงสัยใคร่รู้ไร้เดียงสาออกมาอยู่บ้าง ซึ่งนับว่าหาได้ยาก หรือจะกล่าวว่า น้อยครั้งนักที่พระองค์จะแสดงอารมณ์อย่างตรงไปตรงมาต่อหน้าผู้อื่น