จาฉา：【ติ๊ง ขอบคุณเจ้าภาพที่มอบข่าวฉาวเด็ด ๆ เกี่ยวกับองค์รัชทายาทเซียวเยี่ยนเฉินให้ ระบบกินแตงสำเร็จ แต้มสะสม +1 ร้านค้าแต้มสะสมเปิดใช้งานแล้ว ต้องการแลกชุดของขวัญสำหรับมือใหม่หรือไม่】
เสิ่นอันซินยังคงหวาดผวาไม่หาย พอได้ยินดังนั้นก็พลันกระปรี้กระเปร่า【แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ】
ข่าวฉาวนี้ฉันเป็นคนเล่า ไม่ใช่จาฉาเอามาให้ฉันกินเสียหน่อย
จาฉา：【แค่ตรวจพบพฤติกรรมการกินแตงก็ใช้ได้แล้ว】
ระบบย่อมรู้ทุกสิ่ง แม้เสิ่นอันซินไม่พูด มันก็ตรวจสอบได้ ทว่าเมื่อนางเล่าเรื่องนี้ออกมาให้มันฟัง ก็ถือเป็นพฤติกรรมการกินแตงเช่นกัน
ทุกคนยังจมอยู่กับข่าวฉาวเด็ดที่เพิ่งได้ฟังจนถอนตัวไม่ขึ้น พอได้ยินเสียงนี้ต่างก็ชะเง้อคอด้วยความใคร่รู้ รอคอยพลังวิเศษทั้งแปดตามข่าวลือ
เซียวเยี่ยนเฉิน：ดูเหมือนข้าจะช่วยเสิ่นอันซินโดยไม่ตั้งใจไปเล็กน้อยกระมัง
จาฉา：【แลกหรือไม่】
เสิ่นอันซิน：【แน่นอน!】
จาฉา：【แลกชุดของขวัญสำหรับมือใหม่สำเร็จ ยินดีด้วยเจ้าภาพได้รับบัฟป้องกันสะท้อนความเสียหายแล้ว ผลลัพธ์มีผลถาวร แต้มสะสม -1 แต้มสะสมคงเหลือ 0】
เสิ่นอันซินรู้สึกเพียงว่าทั่วร่างผ่อนคลายลง จากนั้นก็ไม่รู้สึกอะไรอีก
ส่วนคนอื่น ๆ กลับมองไม่เห็นสิ่งใดเลย
เสิ่นอันซิน：【สำเร็จแล้วเหรอ】
จาฉา：【สำเร็จแล้ว】
เสิ่นอันซิน：【ตรวจสอบยังไงล่ะ ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย】
จาฉา：【จะมีผลก็ต่อเมื่อมีคนคิดทำร้ายเจ้าภาพ เจ้าภาพโปรดวางใจ สินค้าจากระบบย่อมเป็นของชั้นเลิศ】
เสิ่นอันซินพลันรู้สึกปลอดภัยขึ้นมา【เชื่อแกสักครั้งก็แล้วกัน งั้นฉันขอเดินดูร้านค้าของแกหน่อย ว่ามีของดีอะไรบ้าง】
กรอบโปร่งใสสีน้ำเงินปรากฏขึ้นตรงหน้าเสิ่นอันซินแล้ว นั่นคือร้านค้าแต้มสะสมของระบบ เมื่อเห็นสินค้ามากมายละลานตา นางก็แทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น
ทุกคนยิ่งใคร่รู้ขึ้นไปอีก วิธีการราวกับเซียนเช่นนี้ จะมี...โอสถอมตะที่ทำให้เป็นอมตะแลกได้หรือไม่
เสิ่นอันซิน：【จาฉา แกรู้สึกไหมว่ามีอะไรแปลก ๆ】
จาฉา：【อะไรหรือ】
เสิ่นอันซิน：【เหมือนว่า...เหมือนจะเงียบมาก...พวกเราไม่ได้กำลังเข้าเฝ้ายามเช้ากันอยู่เหรอ ทำไมไม่มีใครพูดอะไรเลยล่ะ】
ทุกคน：เพิ่งรู้ตัวหรือ!
เสิ่นอันซินกำลังจะเงยหน้าลอบมอง จักรพรรดิหงเย่าที่ประทับอยู่เบื้องบนก็ตรัสเรียกขุนนางคนหนึ่งให้ออกมาข้างหน้าเพื่อถามเรื่องราชกิจ การเข้าเฝ้ายามเช้าจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นกิจจะลักษณะเสียที
เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เสิ่นอันซินก็อ่านสินค้าในร้านค้าต่อ
ส่วนคนอื่น ๆ ต่างทำสองอย่างไปพร้อมกัน ทั้งเข้าเฝ้าและแอบฟังบทสนทนาระหว่างเสิ่นอันซินกับจาฉา
เสิ่นอันซิน：【ของใช้เพื่อสุขอนามัย โค้ก ไก่ทอด! ขนมขบเคี้ยวนานาชนิด! สวรรค์เอ๊ย! มีหมดเลย! จาฉา แกคือผู้ช่วยชีวิตของฉัน! ฟังฉันพูดก่อน ขอบคุณที่มีแก~】
ทุกคน：ถึงกับร้องเพลงออกมาแล้วหรือ ดูท่าจะดีใจจริง ๆ สินค้ากับของกินหรือ คุณภาพชีวิตในจวนโหวซั่วผิงน่าจะไม่เลวกระมัง
เซียวเยี่ยนเฉิน：คงเป็น...คนละแบบกัน ดูท่าคุณภาพชีวิตในยามนี้ อย่างน้อยก็สำหรับนางในชาติก่อน คงไม่เป็นที่พอใจนัก
เสิ่นอันซิน：【ยังมียาพื้นฐานด้วย เมื่อเทียบกับยาสมัยนี้แล้ว นี่มันเหนือชั้นกว่ากันราวฟ้ากับเหว...เชี่ย ยังมียาเพิ่มกำลัง ยาเสริมความงาม ยานำเข้าสู่ฝัน ยาพูดความจริง ยารักษาสรรพโรคด้วยเหรอ! อ๊ากกกก จาฉา ทำไมแกไม่มาให้เร็วกว่านี้ ถ้ารู้ว่ามีของแบบนี้ ฉันคงไม่ปล่อยให้ท่านพ่อกับเสิ่นอันหลานเสี่ยงออกจากต้าเฉี่ไปตามหมอหรอก ฉันก็ไม่ต้องหวาดผวาตอนมาเข้าเฝ้ายามเช้าด้วย!】
ทุกคนตกตะลึง：เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน ยารักษาสรรพโรค หมายถึงอย่างที่พวกเขาคิดหรือไม่!
จาฉา：【เจ้าภาพ ข้าก็ควบคุมไม่ได้เช่นกัน อีกอย่างข้าต้องเตือนเจ้าภาพสักประโยค โปรดอ่านคำแนะนำสินค้าให้ละเอียด สินค้าบางอย่างห้ามนำไปใช้กับคนนอก】
เสิ่นอันซิน：【ขอดูหน่อย อันนี้ใช้ได้!】
จาฉา：【แต่เจ้าภาพต้องมีแต้มสะสมมากพอสำหรับแลกเสียก่อน】
เสิ่นอันซิน：【ยารักษาสรรพโรค 10 แต้ม ง่ายมาก แค่ข่าวฉาวสิบเรื่องเอง】
จาฉา：【เจ้าภาพ ข่าวฉาวแต่ละเรื่องมีคุณภาพไม่เท่ากัน แต้มสะสมจึงต่างกัน เรื่องเมื่อครู่ถือเป็นข่าวฉาวคุณภาพปานกลาง】
เสิ่นอันซิน：【แกคงไม่คิดจะใช้วิธีหลอกให้ฉันตัดราคาแลกของเหมือนแอปขายของหรอกนะ】
จาฉา：【วางใจได้เจ้าภาพ อย่างแย่ที่สุดก็เริ่มต้นที่ 0.1 แต้ม ยิ่งข่าวฉาวสะเทือนขวัญและมีคนรู้น้อย อีกทั้งผู้เกี่ยวข้องมีฐานะสูงส่งและความสัมพันธ์สำคัญ แต้มสะสมก็ยิ่งมาก】
เสิ่นอันซินถอนหายใจโล่งอก เรื่องดี ๆ ที่ได้กินข่าวฉาวแล้วยังแลกของได้เช่นนี้ เท่ากับได้มาฟรี ๆ หากยังบ่นอีกก็นับว่าไม่รู้จักพอแล้ว
【ดีเลย ดีเลย ขุนนางทั้งราชสำนักกับพระญาติของฮ่องเต้มีตั้งมากมาย ข่าวฉาวเรื่องไหน ๆ ก็คงมีราคาไม่น้อย ฮี่ ๆ】
ทุกคน：...ความรู้สึกเหมือนถูกหมายตาเป็นแกะอ้วน...
เสิ่นอันซิน：【เสียดายที่ฉันติดต่อพวกเขาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็เรียกให้กลับมาได้โดยตรง เฮ้อ? จาฉา มีสินค้าอะไรที่ทำให้ฉันติดต่อพวกเขาได้ทันทีไหม】
ทุกคนสะดุ้ง：หากพ่อลูกจวนโหวซั่วผิงลงใต้ไปถึงเขตหนานเซี่ยแล้ว ระยะทางที่คั่นกลางคงห่างกันนับพันลี้ ต่อให้ใช้สถานีม้าส่งข่าวเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาครึ่งเดือน
จาฉา：【ใช้ยานำเข้าสู่ฝันได้ เพื่อเข้าไปบอกกล่าวในความฝัน แต่หากต้องการให้มนุษย์เชื่อเรื่องในฝัน ก็ต้องใช้ยานำเข้าสู่ฝันจำนวนมาก ทำให้เนื้อหาในฝันเกิดซ้ำจึงจะทำให้มนุษย์ระแวดระวัง】
เสิ่นอันซินมองยานำเข้าสู่ฝันในร้านค้า เนื่องจากเป็นของใช้แล้วหมดไป ครั้งหนึ่งใช้ 2 แต้ม นับว่าไม่แพง
เสิ่นอันซิน：【มีวิธีที่มีประสิทธิภาพกว่านี้ไหม】
จาฉา：【หากเจ้าภาพต้องการวิธีที่มีประสิทธิภาพกว่า ก็ใช้ยานำเข้าสู่ฝันแจ้งให้ทราบก่อน จากนั้นใช้บริการเคลื่อนย้ายสิ่งของส่งยารักษาสรรพโรคไปไว้ข้างกายพี่ชายของเจ้าโดยตรง】
เสิ่นอันซิน：【บริการเคลื่อนย้ายสิ่งของ? เคลื่อนย้ายมิติหรือ เรื่องแบบนี้ก็ทำได้ด้วยเหรอ】
ทุกคน：อา บา บา...เหมือนอย่างที่พวกเขาคิดหรือไม่ สิ่งของชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นที่ห่างออกไปนับพันลี้ได้อย่างไร้ที่มาอย่างนั้นหรือ
จาฉา：【ทำได้ บริการเคลื่อนย้ายสิ่งของหนึ่งครั้งจะคิดแต้มสะสมตามขนาดของสิ่งของ ยารักษาสรรพโรคมีขนาดเล็กมาก ใช้เพียง 20 แต้ม】
เสิ่นอันซิน：【งั้นข่าวฉาวคุณภาพปานกลางก็ต้อง 20 เรื่องเลยน่ะสิ อะไรกันเนี่ย ไม่ส่งให้ฟรีก็แล้วไป ค่าขนส่งยังแพงกว่าของอีกเหรอ!】
จาฉา：【สินค้าที่มีเทคโนโลยีสูงยิ่งแพง เจ้าภาพอย่ามัวบ่นว่าค่าบริการขนส่งสิ่งของแพง ลองทบทวนตัวเองก่อนว่าได้กินข่าวฉาวอย่างขยันขันแข็งหรือไม่】
เสิ่นอันซิน：【...ถึงจะขยันแค่ไหนก็ต้องใช้เวลา ฉันกลัวท่านพ่อจะรอไม่ไหว】
คราวที่ซักถามอาการในจวนโหวเป็นครั้งสุดท้าย หมอเคยกล่าวไว้ว่าหากอาการหมดสติสลับรู้สึกตัวเช่นนี้ทรุดหนักลงเรื่อย ๆ ท่านพ่อจะมีชีวิตอยู่ได้มากที่สุดเพียงสามปี
ก่อนจากไป เสิ่นอันหลานรับรองว่าคนจากหุบเขาเทพโอสถจะต้องต่ออายุขัยให้ท่านพ่อได้ ให้นางวางใจรออยู่ที่บ้าน ต่อให้ท้ายที่สุดรักษาไม่ได้ ก็จะพาท่านพ่อกลับมา
แม้เวลานี้ความผูกพันกับญาติพี่น้องเหล่านั้นจะยังไม่ลึกซึ้งนัก แต่เสิ่นอันซินก็ยังหวังให้ท่านพ่อหายดี
เสิ่นอันซิน：【จริงสิ จาฉา แกกินข่าวฉาวได้ไม่ใช่เหรอ ช่วยดูเรื่องท่านพ่อให้ฉันหน่อยได้ไหม...】
จาฉา：【เจ้าภาพลืมแล้วหรือ เป้าหมายของข่าวฉาวต้องอยู่ในระยะ 100 เมตรจากเจ้า】
เสิ่นอันซิน：【งั้นดูจากตัวตนของฉันในโลกนี้ล่ะ】
จาฉา：【ระบบตรวจสอบได้เพียงข่าวฉาวที่เกิดขึ้นไปแล้วกับข่าวฉาวในอนาคตตามเส้นเวลาเดิม เจ้าภาพควรเข้าใจว่าอนาคตของเจ้า ข้ามองไม่เห็น อนาคตทั้งหมดที่ถูกเปลี่ยนแปลงไป ข้าตรวจสอบไม่ได้】
ทุกคน：ฟังไม่เข้าใจ ฟังไม่เข้าใจจริง ๆ ตกลงพูดเรื่องอะไรกันแน่
เสิ่นอันซินคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจได้ อย่างไรเสียอนาคตย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามผลกระทบจากผีเสื้อขยับปีก หากแม้แต่เรื่องนี้ยังตรวจสอบได้ จาฉาคงไม่ใช่ระบบ แต่เป็นวิถีแห่งสวรรค์ไปแล้ว
อย่างไรเสียยานำเข้าสู่ฝันก็ใช้ได้เฉพาะตอนเข้านอนกลางคืนเท่านั้น อีกทั้งตอนนี้ยังไม่มีแต้มสะสมพอจะแลกอย่างอื่น นางควรทำความเข้าใจสินค้าในร้านค้าโดยคร่าวก่อน แล้วค่อยกินข่าวฉาว เมื่อมีแต้มสะสมมากพอ จะเลือกวิธีไหนก็ได้
เสิ่นอันซิน：【เอาเถอะ ฉันดูสินค้าต่อ...ยิงธนูร้อยครั้งไม่พลาด ปรมาจารย์ขี่ม้า วิชาต่าง ๆ งั้นหรือ ต่อไปก็หนังสือ หนังสือ หนังสือ ภาพ ภาพ ภาพ เมล็ดพันธุ์ ตำรับลับ...อาวุธ...เรือบรรทุกเครื่องบิน ยานอวกาศ?! มีของพวกนี้ด้วยเหรอ แต้มสะสมแบบนี้ ชาตินี้คงแลกไม่ไหวแน่!】
ทุกคน：ยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ
เสิ่นอันซิน：【...มิติ! ถึงกับมีมิติด้วยเหรอ! อ๊ากกกก อยากได้มิติจัง! หนึ่งลูกบาศก์เมตร 100 แต้มเหรอ ฮือ ๆ แพงจัง!】
ทุกคน：มิติ? ห้องว่าง ๆ หรือ เหตุใดถึงตื่นเต้นเพียงนี้
เซียวเยี่ยนเฉิน：ฟังดูเหมือนเป็นสิ่งที่นางปรารถนาเป็นการส่วนตัวจริง ๆ
เสิ่นอันซิน：【ใส่ไว้ในรถเข็นก่อนก็แล้วกัน สักวันต้องสะสมได้แน่ เอ๊ะ? จาฉา ที่นี่มีเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนไหม แบบที่ทำให้อายุยืนเป็นอมตะ เหาะขึ้นสวรรค์กลายเป็นเซียนอะไรทำนองนั้น】
เสิ่นอันซินถามในใจด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าแทบจะเต็มที่
แต่คราวนี้อย่าว่าแต่จักรพรรดิหงเย่าเลย แม้แต่เสียงของขุนนางที่กำลังกราบทูลเรื่องราชกิจยังหยุดลงโดยไม่รู้ตัว
ภายในท้องพระโรงทั้งหลังราวกับอากาศหยุดนิ่ง
เซียวเยี่ยนเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนขยับเท้าไปโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นอันซินรู้สึกเพียงว่าจู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งขยับมาอยู่ตรงหน้า พอเงยตากวาดมองก็เห็นว่าเป็นองค์รัชทายาท นางไม่ได้คิดอะไรมาก นึกเพียงว่ายืนนานจนเมื่อยจึงขยับเปลี่ยนอิริยาบถพอเป็นพิธี อีกทั้งยังช่วยบังแสงให้นาง ลดการเป็นจุดสนใจได้พอดี
จาฉา：【เจ้าภาพคิดอะไรอยู่ มนุษย์ในมิติของพวกเจ้าจำต้องผ่านเกิด แก่ เจ็บ ตาย】
เสิ่นอันซิน：【เฮ้อ ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าโลกนี้ไม่มีเรื่องดี ๆ แบบนั้นหรอก ไม่อย่างนั้นประวัติศาสตร์ในชาติที่แล้วของฉันคงต้องเปลี่ยนไปด้วย】
ทุกคนไม่รู้ว่าควรเสียดายหรือโล่งใจ ต่างพากันถอนหายใจออกมา
เสิ่นอันซินเห็นว่าด้านหลังของร้านค้ายังมีบัฟอีกมากมาย พอตรวจดูแต้มสะสมอย่างละเอียดจึงรู้ว่าสิทธิพิเศษสำหรับมือใหม่นั้นใจกว้างเพียงใด
บัฟที่มีผลถาวรเหล่านั้นเริ่มต้นที่แต้มสะสมหลักพัน
ส่วนบัฟแบบใช้ครั้งเดียวกลับมีราคาพอรับได้
เสิ่นอันซิน：【บัฟแบบใช้ครั้งเดียวที่มอบให้คนอื่นได้ วันหน้าถ้าอยากแกล้งใคร สวมบัฟโชคร้ายหนึ่งวันให้เขาไม่ดีกว่าหรือ ฮี่ ๆ ๆ】
ทุกคนสะท้านใจ：ยังมีของแบบนี้ด้วยหรือ
จาฉา：【เจ้าภาพ ของประเภทนี้สร้างอันตรายได้น้อยมาก อย่างมากก็ทำให้บาดเจ็บเล็กน้อย แลกไปไม่คุ้มค่า ข้าแนะนำยาพิษกับอาวุธลับ】
ทุกคน：！！！！！
เสิ่นอันซิน：【อย่าชักจูงให้ก่ออาชญากรรมสิ ฉันเป็นเด็กดีที่เคารพกฎหมาย】
ทุกคน：จริงหรือ!？
เสิ่นอันซิน：【บัฟที่ทำให้ดื่มน้ำเย็นยังฟันหัก เข้าห้องสุขาก็ตกลงไปในส้วม แค่จิบสุราหยดเดียวก็เมาจนออกไปเต้นเปลื้องผ้ากลางถนน แบบนั้นเหมาะกับฉันมากกว่า】
เหล่าขุนนาง：ฆ่าได้แต่อย่าหยามกันสิ! วันหน้าต้องระวังอย่าไปล่วงเกินแม่นางน้อยผู้นี้เด็ดขาด ขัดใจไม่ไหว ขัดใจไม่ไหวแล้ว~!
จักรพรรดิหงเย่ากับเหล่าองค์ชายต่างก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นในใจโดยพร้อมเพรียง
เซียวเยี่ยนเฉิน：ดูเหมือนคนที่นางไม่พอใจที่สุดในยามนี้อาจเป็นข้ากระมัง นางคงไม่แอบกลั่นแกล้งข้าหรอกนะ ต่อไปคงต้องให้องครักษ์คอยจับตาข้าให้ดี
เมื่ออ่านดูจนครบแล้ว เสิ่นอันซินก็เตรียมกินข่าวฉาวสะสมแต้มทันที
เสิ่นอันซิน：【มาเถอะ จาฉา พวกเรามากินข่าวฉาวกัน!】
เหล่าขุนนางใจเต้นระทึก
จาฉา：【ข่าวฉาวเกี่ยวกับฮ่องเต้ก่อนหน้านี้ ข้าเริ่มค้นหาแล้ว เจ้าภาพจะฟังหรือไม่】
เสิ่นอันซิน：【มา ๆ เอาข่าวฉาวเด็ด ๆ ของฮ่องเต้มาเรียกน้ำย่อยก่อน】
เหล่าขุนนาง：ช่างถามในสิ่งที่ไม่ควรถามเสียจริง เปลี่ยนเป็นคนอื่นไม่ได้หรือ! หากได้ยินเรื่องที่ไม่ควรฟังเข้าจริง ๆ จะทำอย่างไร!
ในใจทุกคนทั้งใคร่รู้และหวาดกลัว อยากฟัง แต่ชีวิตสำคัญกว่า
พวกเขาคิดในใจว่า บางทีจักรพรรดิหงเย่าอาจทรงถือสาและประกาศเลิกประชุมล่วงหน้า
ทว่าจักรพรรดิหงเย่ากลับไม่คิดห้ามเลย อย่างไรเสีย นี่จึงจะนับเป็นครั้งแรกที่ได้ทดสอบความสามารถของระบบกินแตงอย่างแท้จริง
ยิ่งไปกว่านั้น พระองค์ทรงถามตนเองแล้วว่าไม่มีความลับใดที่ไม่อาจเปิดเผยได้