ลู่จือจือโบกมือเรียกยามรักษาความปลอดภัยที่ประตู
“ช่วยเช็กหน่อยว่าลู่อวี้ซูออกจากที่นี่ไปหรือยัง”
ตระกูลลู่มีหลายประตู แต่ที่นี่เป็นเพียงประตูที่ใช้บ่อยที่สุด
เมื่อครู่มีคนอยู่ตรงนี้มากมายขนาดนั้น หากลู่อวี้ซูออกไปจริง ก็ไม่มีทางไม่มีใครรู้
ยามรักษาความปลอดภัยสอบถามผ่านวิทยุสื่อสารรอบหนึ่ง ในที่สุดก็ได้คำตอบ
“คุณรองสาวออกจากบ้านไปจริง ๆ เมื่อประมาณ 20 นาทีที่แล้ว”
20 นาทีที่แล้ว!
ลู่จือจือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู
นั่นเป็นตอนที่เพิ่งพบว่าลู่อวี้เหยากับซุนเหิงกอดกันอยู่
ตอนนี้ลู่จือจือมั่นใจแล้วว่าลู่อวี้ซูไม่ได้รักน้องสาวคนนี้เท่าที่เธอแสดงออกมาให้เห็นเลยสักนิด
ปกติเธอใช้ลู่อวี้เหยาเป็นเครื่องมือ ยุแหย่ให้ลู่อวี้เหยามาต่อกรกับตัวเอง ถึงมากที่สุดก็แค่มีความอิจฉาริษยาอยู่บ้าง
แต่ถ้าตามที่นายซุนเหิงพูด ลู่อวี้ซูช่วยลู่อวี้เหยานัดเดตกับซุนเหิง นั่นมันเหมือนจับลู่อวี้เหยาโยนลงหลุมพรางชัด ๆ
ลู่อวี้เหยาเคยคำนวณไว้แล้ว การที่ลู่อวี้เหยากับซุนเหิงได้รู้จักกัน ก็มีลู่อวี้ซูเป็นคนเชื่อมสายใยให้
เธอคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าทำไมลู่อวี้ซูถึงต้องทำแบบนั้น
น้องสาวได้รับการยกย่องตามใจขนาดนี้ เธอก็น่าจะได้อานิสงส์จากน้องสาวไปด้วยไม่น้อยไม่ใช่หรือ
กำลังครุ่นคิดอยู่ จู่ ๆ ใบหน้าของซุนเหิงตรงหน้าก็เปลี่ยนไป
รอยสีเขียวคล้ำระหว่างคิ้วของเขายิ่งเข้มขึ้น ดวงตาลึกโหล เปรียบเสมือนลางแห่งภัยคุกคามถึงเรือนจำ