“สมควรแจ้งตำรวจจริงๆ!”
ลู่อวี้เหยาเห็นลู่อวี้ฝูหยิบโทรศัพท์ออกมาแจ้งความ ก็รีบขอบคุณเป็นชุด
“พี่ใหญ่ หนูรู้ว่าพี่รักหนูที่สุด แจ้งความจับลู่จือจือเถอะ เธอคนนี้บ้าไปแล้วจริงๆ!”
ลู่อวี้ฝูหน้านิ่วคิ้วขมวดกดโทรออก ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว
“สวัสดีคะคุณตำรวจ ที่นี่มีผู้ชายล่อลวงเด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ขอให้ช่วยรีบมาหน่อยค่ะ!”
รอยยิ้มบนใบหน้าลู่อวี้เหยาค้างไปทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“พี่ใหญ่พูดอะไร! เป็นลู่จือจือลงมือก่อนต่างหาก!”
พูดจบก็จะพุ่งเข้าไปแย่งโทรศัพท์
แต่ลู่อวี้ฝูพูดที่อยู่จบแล้วและวางสายไปเรียบร้อย
ลู่อวี้เหยาร้องไห้ตะโกนใส่ลู่อวี้ฝู
“พี่จะทำร้ายหนูทำไม ถูกลู่จือจือสะกดจิตหรือไง ถึงคิดจะทำลายหนู!”
“พี่แจ้งความแบบนี้ เรื่องหนูท้องก่อนแต่งแพร่สะพัดออกไป หนูจะเหลือชื่อเสียงอะไร จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
ลู่อวี้ฝูมองลู่อวี้เหยาด้วยสายตาแห่งความผิดหวัง
“พี่ถึงแม้จะไม่สนิทกับเธอเท่าอวี้ซู แต่ก็รักและทะนุถนอมเธอมาตลอด เธอคิดกับพี่แบบนี้ได้ยังไง!”
ลู่อวี้ฝูเหมือนทนไม่ไหว ถอยหลังไปสองสามก้าว
แล้วเงยหน้ามองแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ
เมื่อครู่เธอโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงจริงๆ ถ้าเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป ก็จะทำให้ตระกูลลู่เสียหน้าจริงๆ
ลู่จือจือรู้สึกว่าอ้อมแขนเธอเบาลง แม่ที่ครึ่งตัวพิงเธออยู่พุ่งตัวออกไปหาลู่อวี้เหยาทันที