ลู่จือจือยกมือผนึกอาคม ภายในทรวงอกเหมือนมีกองเพลิงลุกโชน
ปกติแล้วนางรับเงินแล้วจัดการเรื่องให้ ไม่มีเรื่องใดทำให้ดีใจเป็นพิเศษ อารมณ์ไม่ดีก็แค่หันหลังไม่สนใจ
ความรู้สึกเลือดขึ้นหัวแบบนี้ นับเป็นครั้งแรกในชีวิต
มันอึดอัดจนทนไม่ไหว ต้องการระบาย
“พ่อ ช่วยอุ้มแม่ไปที่ห้องนอนหน่อย”
บิดาโอบอุ้มมารดาขึ้น แทบจะวิ่งขึ้นไปข้างบนอย่างรวดเร็ว
ลู่จือจือตะโกนออกไปนอกประตู
“ปู่จาง! ปู่จาง!”
ปู่จางเพิ่งจะจัดการทิ้งหลินซือซือออกไป ได้ยินเสียงลู่จือจือเรียก ก็วิ่งกลับมาพลางตอบรับ
“คุณหนูสาม ผมอยู่นี่ครับ”
ปู่จางเพิ่งก้าวขาเข้ามา ประตูด้านหลังก็ปิดลงราวกับถูกพลังมหาศาลผลัก จนเกิดเสียงดังปังสนั่น
“พาคนใช้ในบ้านทั้งหมดออกไปข้างนอก แล้วรอฉันอยู่ตรงนั้น ห้ามใครไปไหนทั้งนั้น!”
“จากนั้นเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ ห้ามใครเข้ามา!”
ปู่จางถึงกับตะลึง
คุณหนูสามตรงหน้าไม่เหมือนตอนปกติที่เย็นชา ทว่าตอนนี้มีพลังอันแหลมคมแผ่ออกจากตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า
ปกติแม้คุณหนูอวี้เหยาจะพูดจาแทงใจนาง นางก็แค่ยิ้มเยาะอย่างดูแคลน หรือไม่ก็ทำหน้าเย็นชาไม่สนใจโลก
แต่ตอนนี้ เขากลับสัมผัสได้ถึงอารมณ์จากคุณหนูสาม
ความโกรธนั้นปนเปื้อนกลิ่นอายชั่วร้าย ดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วให้โมโห
ปู่จางก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวหลายก้าว จนกระทั่งลู่จือจือจ้องเขม็งมา เขาจึงสะดุ้งเฮือกกลับมาสติ
“ได้... ได้ครับ ผมไปเดี๋ยวนี้”
ปู่จางใช้หางตามองลู่จือจือ
นางเดินไปที่ลิฟต์ เห็นลิฟต์กำลังขึ้น เหมือนจะรอไม่ไหวให้ลิฟต์ลงมา จึงหันหลังแล้วพุ่งไปที่บันได