"อะไร...เธอ...เธอคือสิงจื่อ?"
"เป็นไปไม่ได้ อย่างแน่นอน!"
"สิงจื่อจะเป็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ได้ยังไงกัน!"
ลู่จือจือไม่ยี่หระ
"ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ ก็เตรียมรับมือไว้ได้เลย!"
เสียงผู้หญิงข้าง ๆ ดังขึ้น
"ท่านนักพรตหลี่ นี่มันเรื่องอะไรกัน จะเกิดแผ่นดินไหวหรือเปล่า?"
"หุบปาก!"
นักพรตหลี่ตะคอกกลับ
"เธอทำให้ข้าเดือดร้อนใหญ่แล้วรู้ไหม!"
น้ำเสียงผู้หญิงคนนั้นแฝงความลังเล
"ท่านนักพรตหลี่ ท่านกับน้องร่วมสำนักไม่ใช่ได้ชื่อว่า 'สองยอดเยี่ยมแห่งเมืองจิงไห่' งั้นหรือ บนฟ้าดินนี้จะมีเรื่องไหนที่ท่านจัดการไม่ได้!"
น้ำเสียงนักพรตหลี่สั่นเครือ
"คนที่เผชิญหน้าอยู่คือสิงจื่อ สิงจื่อไงเล่า!"
หญิงสาวยังคงงงงวย
"สิงจื่อคือใครหรือ?"
ปรมาจารย์หลี่หอบหายใจแรง ดูเหมือนกำลังรีบเก็บของบางอย่าง
"สิงจื่อคือตำนานในวงการของเรา เธอชุบชีวิตคนตายให้ฟื้น เนืองที่ติดกระดูกให้กลับมามีเลือดเนื้อ กล้าแย่งชิงคนจากเงื้อมมือยมทูต"
"เพิ่มทรัพย์เพิ่มสุขเพิ่มอายุขัย พลังนั้นเทียบได้กับเซียนดิน"
เสียงของเขาสั่นเทา
"ส่งเสียงข้ามภพ ตามร่องรอยปราณมาหาถึงที่นี่ได้ สั่นสะเทือนจนห้องพิธีของข้าแทบแตก"
"นอกจากสิงจื่อ ไม่มีใครทำได้!"
นักพรตหลี่ไม่สนใจผู้หญิงข้างกายแล้ว พึมพำกับตัวเอง
"ข้าไม่สู้กับเธอแล้ว จากนี้ข้าจะไม่แตะต้องคนใกล้ตัวเธออีก"
"ข้าไม่ติดใจที่เธอทำลายห้องพิธีของข้า เรื่องนี้จบแค่นี้ได้หรือยัง!"
ลู่จือจือโกรธจนริมฝีปากสั่นเทา
"พูดคำว่า 'จบแค่นี้' แล้วคิดว่าทุกอย่างจะจบรึไง?"