จางหมิงเอินแยกจากลู่จือจือแล้วก็กลับบ้าน
วันนี้เขาลาพักร้อน ตกลงกันไว้ว่าจะพาภรรยาและลูกไปเยี่ยมพ่อตาแม่ยาย
เมิ่งอวี้ ภรรยาของเขาเห็นเขาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็โกรธเล็กน้อย
“คุณไม่ได้กลับบ้านพ่อแม่กับฉันมาสองปีแล้ว วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบของคุณพ่อ ถ้าไม่กลับไปอีก เราเลิกกันเถอะ!”
เขาโยนคำพูดของลู่จือจือทิ้งไปข้างหลัง แล้วช่วยภรรยาจัดข้าวของ
“ฉันลางานแล้ว ต่อให้วันนี้ฟ้าถล่มมีดหล่น ฉันก็จะกลับไปกับคุณ”
ใบหน้าของเมิ่งอวี้มีแววยินดี
“งั้นเราไปกันตอนนี้เลย ภัตตาคารจองไว้แล้ว”
ทั้งสามคนในครอบครัวหิ้วของขวัญไปกินเลี้ยงที่ภัตตาคาร
ในวงเหล้าแก้วชนกันครื้นเครง จางหมิงเอินไม่ได้พาภรรยากลับเยี่ยมบ้านพ่อแม่ถึงสองปี ครั้งนี้กลับมา ทุกคนจึงยิ้มแย้มต้อนรับ
เมื่อมองดูรอยยิ้มไม่หยุดบนใบหน้าพ่อตา จางหมิงเอินรู้สึกว่าตนเองติดค้างบ้านนี้มากเกินไป
ใกล้เจ็ดโมง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ทุกคนมองไปที่จางหมิงเอิน
จางหมิงเอินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ลังเลอยู่ชั่วครู่ เขาหันไปมองภรรยา
รอยยิ้มของภรรยาค้างแข็งอยู่บนใบหน้า มองเขาอย่างนั้น
จางหมิงเอินหลับตาลงครู่หนึ่ง ตัวเองคงจะทำให้ภรรยาผิดหวังอีกครั้ง
พ่อตาเอ่ยปากขึ้นมาทันใด
“หมิงเอิน รับสายเถอะ ในฐานะตำรวจประชาชน ต้องให้เกียรติยศของส่วนรวมมาก่อน”
“วันเกิดของพ่อปีไหนก็มี คนในครอบครัวปีไหนก็ได้เจอกัน ไม่ขาดหรอกครั้งนี้”
“พ่อภูมิใจในตัวลูก”
ในใจของจางหมิงเอินรู้สึกอบอุ่น เขามองไปที่พ่อตาแล้วรับสายโทรศัพท์
ภายในคฤหาสน์ตระกูลลู่