ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาเสียงดังข้าง ๆ
“ช่วยลู่หมิงซีเร็ว เขาเป็นคนตระกูลลู่ เร็วเข้า!”
เจ้าหน้าที่พยาบาลเหมือนถูกเคาะหัวหนึ่งที จึงกลับมามีสติ รีบเข้าไปปั๊มหัวใจให้ลู่หมิงซีทันที
ลู่จือจือปีนกลับขึ้นฝั่ง มองลู่อวี้ฝูที่หน้าน้ำตาเปียกโชก
“พี่ใหญ่ฉันไม่เป็นไร รีบไปช่วยสุยเหยียนเถอะ”
ลู่อวี้ฝูโยนกระเป๋าของลู่จือจือทิ้งแล้วรีบวิ่งไปหาสุยเหยียน
พูดว่าไปช่วยลู่หมิงซี แต่ข้าง ๆ สุยเหยียนก็มีคนปั๊มหัวใจให้เหมือนกัน เพียงแต่ท่าทางไม่ค่อยได้มาตรฐาน
ลู่อวี้ฝูผลักคนนั้นออกไป
“ให้ฉันทำ ฉันเป็นหมอ”
คนนั้นรีบหลีกทางให้ลู่อวี้ฝู
ลู่อวี้ฝูจัดท่าทางร่างกายของสุยเหยียนให้ตรง ฟังเสียงหัวใจ แล้วเริ่มทำการกดหัวใจช่วยชีวิต
เธอคุมแรงกด จังหวะสม่ำเสมอ สายตายังเหลือบไปมองลู่หมิงซีข้าง ๆ เป็นระยะ
กดไปไม่กี่ที ก็ยกศีรษะของสุยเหยียนขึ้นเล็กน้อย แล้วปั๊มปากช่วยหายใจ
สุยเหยียนรู้สึกหน้าอกถูกกดอย่างแรง จากนั้นริมฝีปากก็ถูกสัมผัสด้วยความนุ่มนวล
ความอึดอัดในอกพุ่งขึ้นมาที่หัวใจทันที
เขาหันข้างสำรอกน้ำออกมาหนึ่งที
ปอดแสบร้อนไปหมด ไอไม่หยุด
เสียงหนึ่งที่อ่อนโยนปนน้ำตาดังขึ้นข้างหู
“คุณรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม”
สุยเหยียนลืมตาขึ้น
ผู้หญิงคนนั้นหน้าร้อนผ่าว หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกมาแล้ว
ดวงตาบวมแดง คิ้วขมวด ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
หัวใจของสุยเหยียนกระตุกวาบ