ลู่จือจือเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็รีบไปโรงพยาบาลกับลู่อวี้ฝูทันที
ลู่หมิงซีสำลักน้ำจนปอดติดเชื้ออย่างรุนแรง แถมแผลที่แขนก็แฉะติดเชื้ออีก เขาจึงต้องพักในห้องไอซียู
ส่วนสุยเหยียนแค่สำลักน้ำเล็กน้อย ไม่หนักเท่าลู่หมิงซี
เมื่อคนในตระกูลลู่มาถึง ลู่หมิงซีกำลังหลับอยู่
ลู่อวี้ฝูเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้แม่ฟังคร่าวๆ แม่จับมือลู่จือจือไว้แล้วร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออก
"จือจือ ดีที่มีเธออยู่ มิฉะนั้นพี่ชายคนที่สองของเธอคงไม่รอดแน่"
ลู่จือจือประคองแม่ไปนั่งที่โซฟาแล้วปลอบเบาๆ
"แม่คะ ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว พี่ชายคนที่สองก็จะหายเร็วๆ นี้แหละ"
ยังพูดไม่ทันจบ ประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา
สูทสีน้ำเงินกรมท่าตัดเย็บเข้ารูป เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบไร้รอยยับ ทั้งคนสะอาดสะอ้านแต่แฝงไปด้วยรัศมีเย็นชา
เขาพึ่งก้าวเข้ามา แม่ก็พุ่งเข้าไปต่ออกเขาไปสองที
"บ้านมันวุ่นวายไปหมดแล้ว ทำไมเพิ่งกลับมา"
น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำตำหนิปนความน้อยใจ
ชายหนุ่มประคองแขนแม่ไว้แล้วเอ่ยขอโทษ
"แม่ครับ ผมผิดเอง ผมกลับมาช้าไป"
แม่ร้องไห้อีกสองสามครั้ง แล้วบ่นเพิ่มอีกสองสามประโยค ระบายความน้อยใจในใจจนพอใจแล้ว จึงดึงลู่จือจือเข้ามา
"จือจือ นี่พี่ชายคนโตของเธอ ลู่อิ๋นซี"
"เขาไปทำงานที่บริษัทต่างจังหวัดตลอด เลยไม่ทันกลับมาต้อนรับเธอ"
ลู่จือจือทักทายอย่างสุภาพ
"พี่ใหญ่ สวัสดีค่ะ"
ลู่อิ๋นซีไม่ได้สนิทสนมกับเธอเหมือนลู่อวี้ฝูกับลู่หมิงซี