ลู่อวี้เหยายังไม่เปลี่ยนนิสัย เริ่มหาเรื่องอีกครั้ง
ลู่จือจือวางตะเกียบลง มองลู่อวี้เหยาอย่างจนใจ
"เวลาด่าใครสักคน เปลี่ยนคำพูดหน่อยได้ไหม ทุกครั้งก็พูดซ้ำ ๆ แค่สองประโยคนี้"
ลู่อวี้เหยาตบโต๊ะปังหนึ่ง ลุกขึ้นยืนจะด่า แต่เสียงเย็นชาเส้นหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ
"อวี้เหยา ขึ้นไปเก็บของ upstairs ฉันจะส่งเธอกลับโรงเรียน"
ลู่อวี้ซูที่นั่งเงียบมาตลอดก็วางตะเกียบลง
"พี่ใหญ่ อวี้เหยาเพิ่งกลับมา อย่างน้อยก็ให้เธออยู่บ้านอีกสักสองวันเถอะ"
ลู่อวี้เหยาสายตาเลี่ยงหลบ กิริยาก้าวร้าวพลุ่งพล่านค่อย ๆ มอดลง
"พี่ใหญ่ ฉันเพิ่งกลับบ้าน พี่ก็จะไล่ฉันไปอีกแล้ว"
ลู่อิ๋นซีสีหน้าเคร่งขรึม
"ไม่ใช่ฉันไล่เธอ แต่เธอเองไม่อยากอยู่ที่นี่ต่างหาก"
ลู่อิ๋นซีอายุมากกว่าน้อง ๆ ทุกคน โดยเฉพาะตอนที่ลู่อวี้เหยาเกิด เขาเรียนอยู่หอพักโรงเรียนแล้ว
ปกติเขาเคร่งขรึม ไม่ตามใจน้อง ๆ และไม่เคยยุ่งอะไรกับพวกเขา
ในใจของลู่อวี้เหยา พี่ใหญ่คนนี้แทบไม่มีตัวตน
เพราะฉะนั้นเธอถึงกล้าทำสีหน้าใส่ลู่จือจือได้โดยไม่เกรงใจ
แต่ไม่รู้ว่าทำไม วันนี้พี่ใหญ่ถึงได้โกรธขนาดนี้
"พี่ใหญ่ ฉันกินเสร็จแล้ว พวกพี่กินต่อเถอะ ฉันขึ้นห้องก่อนนะ"
ลู่อวี้เหยาเริ่มทำตัวไร้สาระ แสร้งไม่ได้ยินที่ลู่อิ๋นซีบอกให้เก็บของแล้วกลับโรงเรียน
ลู่อิ๋นซีลุกขึ้นจะตามลู่อวี้เหยาขึ้นไปข้างบน แต่ลู่จือจือรั้งเขาไว้
"พี่ใหญ่ ไม่ต้องส่งเธอกลับหรอก"