กู้เหยียนโจวมองหญิงสาวตรงหน้า ที่กำหมัดเล็ก ๆ อยู่ในท่าข่มขู่
แก้มป่อง ๆ สายตาประกอบคำเตือน น่ารักเหลือเกิน
เขาที่ไม่ได้หัวเราะอย่างเปิดอกมานาน ถึงกับกลั้นไม่อยู่หัวเราะออกมาดัง ๆ
"คุณหนูลู่ คุณเข้าใจฉันผิดไปแล้ว ที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริง"
"ฉันเกิดมาพร้อมความบกพร่องแต่กำเนิด ถึงแม้ตอนนี้โตขึ้นแล้ว ในหนึ่งปีก็ยังต้องนอนโรงพยาบาลเกือบครึ่งปี"
"โรงพยาบาลของบ้านเราก็มีความร่วมมือกับตระกูลลู่ด้วย ถ้าคุณไม่เชื่อก็กลับไปถามคุณพ่อของคุณได้เลย"
ลู่จือจือรู้ว่าตัวเองทำเรื่องน่าขันใหญ่ แต่ก็ยังคงสงบนิ่ง
"ใครจะไปรู้ว่าจู่ ๆ คุณพูดอะไรแบบนั้น"
กู้เหยียนโจวไอเบา ๆ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง
"ไปเถอะ เรากลับเข้าไปดูท่านปู่กันดีกว่า"
ลู่จือจือลงจากรถก่อน เห็นฉงจิ่วหยิบรถเข็นออกมาจากท้ายรถ
แล้วช่วยพยุงกู้เหยียนโจวในรถลงมา นั่งลงบนรถเข็น
ลู่จือจือตามกู้เหยียนโจวเข้าไปในตระกูลกู้
ที่เคยได้ยินปู่จางบอกว่า ตระกูลกู้เป็นตระกูลร่ำรวยอันดับต้น ๆ ของเมืองหลวง ภายในก็ไม่ได้ตกแต่งหรูหราเกินไป
เป็นวิลล่าแบบเดียวกับตระกูลลู่ ประดับตกแต่งด้วยของเก่าแก่ขลัง
ภาพวาดและของประดับภายใน เห็นได้ชัดว่าเป็นของโบราณ เต็มไปด้วยปราณวิญญาณ
ลู่จือจือเพ่งมองของประดับเหล่านั้นอย่างละเอียด ดึงดูดความสนใจของกู้เหยียนโจว
"พวกนี้ล้วนเป็นของที่ท่านปู่สะสมมา คุณหนูลู่ก็เข้าใจด้วยหรือ?"
ลู่จือจือละสายตากลับมา
"ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เพียงแต่มองเห็นปราณวิญญาณที่อยู่บนนั้น"
"ยิ่งเก่าแก่มากเท่าไหร่ ปราณก็ยิ่งอุดมสมบูรณ์มากขึ้นเท่านั้น"