ลู่จือจือถามพลางบีบจมูก
“ตระกูลลู่รักษาโรคนี้ให้ท่านไม่ได้หรอก ท่านเป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว”
เหรินเฉิงแค่เดินลงบันไดมาก็หอบหายใจเสียงดัง
“ข้าก็ป่วยมาตลอดน่ะสิ! หาอาจารย์มาดูตั้งหลายคน ผลก็ไม่ดีเลย”
“ไม่ต้องไปตระกูลลู่ก็ได้ ได้ยินว่าเจ้าทำให้คนฟื้นคืนชีพได้ รีบดูให้ข้าหน่อย ข้ารู้สึกว่าหายใจไม่ทันแล้ว”
ขณะที่เหรินเฉิงเดินใกล้เข้ามา เฝิงอวี้หลิงกับเหรินเชียนเชียนก็ถอยหลังกรูด
เหรินเฉิงขมวดคิ้ว
“เชียนเชียน มาพยุงพ่อหน่อย”
เหรินเชียนเชียนหลบไปด้านหลังเฝิงอวี้หลิง
เฝิงอวี้หลิงอยากเอามือปิดจมูก แต่ไม่กล้า ได้แต่กลั้นหายใจจนหน้าดำหน้าแดง
แต่เมื่อเหรินเฉิงหาเรื่องเหรินเชียนเชียน นางก็สงสารลูก จะปล่อยไปก็ไม่ได้
เฝิงอวี้หลิงชี้นิ้วไปที่ลู่จือจือ
“เจ้าเลี้ยงลู่จือจือมายี่สิบปี ถึงเวลาที่นางต้องตอบแทนบุญคุณแล้ว”
ลู่จือจือไม่ได้ถอยหนี แต่เดินเข้าไปหาเหรินเฉิง
นางพยุงเหรินเฉิงไปนั่งที่โซฟา แอบจับชีพจรดูเงียบๆ ในใจก็เข้าใจแจ่มแจ้ง
“คุณเหริน โรคของท่านรักษายาก ถ้าหากข้าไม่ช่วยท่าน ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ท่านต้องตายเพราะลำไส้ทะลุเน่าเปื่อยแน่”
เหรินเฉิงรู้ว่าตัวเองป่วยหนัก แต่พอได้ยินว่าตัวเองจะตายอย่างอนาถถึงเพียงนั้น ก็ยังอดหวาดกลัวจนตัวสั่นเล็กน้อยไม่ได้
“รู้ว่าหนักแล้ว ยังไม่รีบรักษาข้าอีก!”
ลู่จือจือหยิบกระดาษยันต์ออกมา เปิดกล่องผงจินเจีย วาดยันต์พลางพูดไปด้วย
“จะว่าไปก่อนเลยก็ได้ ข้าช่วยชีวิตท่านคราวหนึ่ง ก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูมายี่สิบปี ต่อไปท่านอย่ามายุ่งกับข้าอีก”
เฝิงอวี้หลิงตกใจสุดขีด
“เจ้านี่ช่างเป็นคนอกตัญญูจริงๆ พวกเราเลี้ยงเจ้ามายี่สิบปี เจ้าช่วยพวกเราก็เป็นสิ่งที่สมควร ต่อไปเจ้ายังต้องหาเงินมาปรนนิบัติเรา เลี้ยงดูเรายามแก่ นี่ล้วนเป็นหน้าที่ของเจ้า!”