กู้เหยียนโจวเรียบเรียงถ้อยคำเล็กน้อย ก่อนเล่าเรื่องราวก่อนหน้านี้ให้ลู่จือจือฟัง
“ที่ดินผืนนี้เดิมทีเป็นย่านชุมชนแออัด ตอนนั้นราคาบ้านในเมืองหลวงยังไม่แพงขนาดนี้ เศรษฐีคนหนึ่งใช้ราคาถูกมากซื้อที่ดินผืนนี้ไว้ และจ่ายค่าชดเชยให้ชาวบ้านเดิม”
“ต่อมาเศรษฐีคนนั้นป่วยหนักเสียชีวิต เรื่องกรรมสิทธิ์มรดกก็ฟ้องร้องกันอยู่นาน ที่ดินผืนนี้จึงถูกทิ้งร้างไว้”
“ไม่กี่ปีต่อมา ราคาบ้านในเมืองหลวงพุ่งสูงขึ้น ที่ดินผืนนี้ราคาเพิ่มขึ้นกว่า 10 เท่าจากเดิม นายน้อยซุน ลูกชายคนเล็กของเศรษฐีได้รับที่ดินผืนนี้ไป จึงเริ่มวางแผนพัฒนาใหม่”
ลู่จือจือพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง จึงพูดต่อจากกู้เหยียนโจว
“ชาวบ้านเดิมคิดว่าค่าชดเชยได้น้อยเกินไป เลยเรียกร้องให้ชดเชยเพิ่มใช่ไหมคะ?”
กู้เหยียนโจวยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ที่เธอพูดก็ถูก แต่ไม่ใช่แค่นั้น”
“ชาวบ้านเดิมสามัคคีกันมาก พากันมาประท้วงเรียกร้องค่าชดเชยอยู่เรื่อย”
“แต่นายน้อยซุนคนนี้น่ะ เป็นลูกเศรษฐีที่ไม่ได้เรื่อง ไร้ความสามารถแถมยังมีกลิ่นอายนักเลงหัวโจก จะไปยอมให้ใครมารังแกได้ยังไง”
“ต่อมาครั้งหนึ่งชาวบ้านรวมตัวกันก่อเรื่อง ยึดพื้นที่ก่อสร้างไม่ให้มีการก่อสร้างต่อ”
“นายน้อยซุนจึงหาองค์กรนอกกฎหมายมาปราบปรามชาวบ้านเดิม”
“สองฝ่ายตีกัน มีคนตาย 5 คน ชาวบ้านบาดเจ็บอีกเป็นสิบคน”
ลู่จือจือรีบยกมือทำมือปั้นรูปผูกอาคม นิ้วขมวดเล็กน้อย
“ที่แท้ที่ดินผืนนั้นถึงมีความแค้นมหาศาล แบบนี้นี่เอง”
กู้เหยียนโจวพูดต่อ