พูดมาถึงตรงนี้ มารดาก็ตาแดงก่ำ
ลู่อวี้ซูทำเป็นตกใจถอยหลังไปสองก้าว มือปิดปากด้วยความไม่อยากเชื่อ
"เป็นไปไม่ได้ อวี้เหยาเป็นเด็กเชื่อฟังมาตลอด"
"แม่คะ นี่มันคงเป็นความเข้าใจผิดอะไรสักอย่างแน่ๆ เลย!"
"จะให้มีความเข้าใจผิดอะไรได้อีก!"
มารดาระเบิดอารมณ์ในที่สุด
"เธอเพิ่งให้ปากคำที่โรงพักเสร็จ พี่สาวคนโตของลูกพาเธอไปโรงพยาบาลแล้ว!"
น้ำตาลู่อวี้ซูไหลเป็นทาง
"แม่คะ หนูไม่รู้จริงๆ ว่าเธอยังคบกับแฟนอยู่"
"ครั้งนั้นที่เธอโทรหาหนู เธอร้องไห้ฟังดูเศร้ามาก เธอบอกว่า ตั้งแต่จือจือกลับมา พวกพ่อแม่ก็ไม่รักเธอแล้ว ถึงกับไล่เธอออกจากบ้าน"
ลู่อวี้ซูสะอื้นจนพูดต่อไปไม่ไหวอยู่พักหนึ่ง
"แม่คะ อวี้เหยายังเป็นแค่เด็ก เมื่อก่อนเป็นเจ้าหญิงน้อยที่บ้านรักใคร่สุดหัวใจ จู่ๆ ก็ถูกแบ่งความรักไป ถูกไล่ออกจากบ้าน เธอจึงรับไม่ได้ชั่วคราวแค่นั้นเอง"
"อวี้เหยาเสียความรักจากพ่อแม่ไป จึงถูกคนอื่นใช้คำพูดหว่านล้อมให้หลงเชื่อได้"
ลู่อวี้ซูพูดแบบนี้ ความโกรธของมารดาก็สลายไปในทันที เหลือเพียงความผิดที่เต็มอก
นางทรุดกายนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดเรี่ยวแรง รินน้ำตาแล้วโทษตัวเองไปพลาง
"แม่ไม่ควรละเลยความรู้สึกของอวี้เหยา ทำให้เธอคิดว่าพวกเราไม่รักเธอ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของแม่เอง!"
ลู่อวี้ซูนั่งลงข้างกายมารดา ซบกายแล้วร้องไห้โฮออกมาด้วยกัน
"แม่คะ อย่าโทษตัวเองเลย อวี้เหยาเป็นลูกที่แม่อุ้มท้องสิบเดือนเลี้ยงมาด้วยมือตัวเอง แม่จะไม่รักเธอได้อย่างไรกัน"
"พูดไปก็ต้องโทษหนูเอง ตั้งแต่จือจือกลับมา หนูก็ดีใจมาก พอเห็นอวี้เหยาไม่ดีกับจือจือ หนูก็ยังสอนเธอว่าต้องเคารพจือจือ ต้องดีกับจือจือให้มากขึ้น"
"พี่สาว พี่ชายคนโตกับคนรองก็บอกเธอแบบนั้นเหมือนกัน ให้เธอต้องดีกับจือจือให้มากๆ"
"พวกเราให้ความรักกับจือจือมากเกินไป จนละเลยความรู้สึกของเธอ"
ลู่อวี้ซูเห็นมารดาเสียใจ ก็ลังเลอยู่ว่าจะพูดอะไรเพิ่มดีไหม
นางหลับตาลง ในที่สุดก็ตัดสินใจได้
"แม่คะ จือจือถูกเลี้ยงอยู่นอกบ้านมานานขนาดนั้น จะไม่สนิทสนมกับคนในครอบครัวก็เป็นเรื่องปกติ"
"ปกติเธอก็ไม่ค่อยชอบอวี้เหยา ท่าทีที่มีต่อพวกเราก็เย็นชา"
"คิดว่าเธอคงไม่ค่อยชอบพวกเราเหมือนกัน โดยเฉพาะหนู"