ลู่จือจือเหวี่ยงค้อนสายฟ้าเทพเจ้าอีกครั้ง ส่งหมัดสุดท้ายให้ทุกคน
"พวกคุณไม่เล่นอินเทอร์เน็ตกันเลยเหรอ? ขึ้นไปค้นดูในเน็ตสิว่าไม้ที่ถูกฟ้าผ่าจริงๆ หน้าตาเป็นยังไง"
ลู่จือจือโยนขี้เถ้าถ่านในมือ แล้วตบฝ่ามือเบาๆ
"ถ้าพวกคุณอยากจะซื้อจริงๆ ฉันก็ไม่ว่าอะไร"
ทุกคนพากันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาทันที
ยุคนี้ข้อมูลมันแพร่หลาย เรื่องมากมายไม่มีอะไรเป็นความลับอีกแล้ว
หลังค้นหาครู่หนึ่ง ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว
"ปรมาจารย์หลี่ เอ่อ...ไม้ท่อนนี้ผมไม่เอาแล้ว ขอเงินคืนได้ไหมครับ"
"เงินฉันตั้งใจเก็บไว้เป็นสินสอดให้ลูกสาว อยากซื้อไม้ต้องฟ้าให้เป็นของติดตัวตอนแต่งงาน ถ้าสามีฉันรู้ว่าฉันซื้อของปลอม มันต้องตีฉันตายแน่ๆ!"
"ปรมาจารย์หลี่ คืนเงินให้ฉันเถอะนะ เอ่อ...คราวหน้าถ้าอาจารย์เอาของอะไรมาแจกจ่ายอีก ฉันค่อยมาซื้อใหม่ก็ได้"
ผู้คนพากันเห็นด้วย
"ใช่ๆ ฉันยังอยากซื้อยันต์คุ้มบ้านที่ปรมาจารย์ทำอยู่เลย คราวหน้าค่อยซื้อ คราวหน้าค่อยซื้อ"
ทุกคนพูดว่าคราวหน้าค่อยซื้อ แต่นั่นก็เป็นแค่คำพูดในพิธีรีตองเท่านั้น
ถูกหลอกมาแล้วครั้งหนึ่ง ใครจะยังโง่ซื้ออีกเล่า
การพูดคำพวกนี้ ก็แค่เกรงกลัวอิทธิฤทธิ์ของปรมาจารย์หลี่ ไม่อยากทำให้ขุ่นเคืองเท่านั้นเอง
ปรมาจารย์หลี่สีหน้าคล้ำเครียดหมดสภาพปราดเปรื่องเมตตานั้นไปแล้ว
"ทุกท่านเป็นแขกประจำวัดเต๋าของข้า ยังจะเชื่อคำพูดของเด็กสาวคนหนึ่ง มากกว่าเชื่อข้าอีกหรือ?"