ลู่จือจือให้ฉงจิ่วขับรถเข้าไปในลานบ้าน ส่วนกู้เหยียนโจวสั่งให้ฉงจิ่วกับลี่ลี่คนขับหาที่กินข้าว แล้วค่อยกลับมารับเขา
เพิ่งก้าวเข้าประตู มารดาก็เดินมาต้อนรับอย่างอบอุ่น
“คุณกู้ สวัสดีค่ะ”
กู้เหยียนโจวมีมารยาทมาก แม้จะนั่งอยู่บนรถเข็น ก็ยังก้มหัวคำนับ
“สวัสดีครับคุณป้า”
มารดาสั่งให้คนรับใช้ยกน้ำชามา แล้วบอกว่า
“คุณสองคนดื่มชาร้อนๆ ก่อนนะ พ่อของจือจือก็ใกล้จะกลับมาแล้ว คุณกู้ทานข้าวเพิ่มอีกหน่อยนะ ฉันทำกับข้าวฝีมือเด็ดๆ ไว้เลย”
กู้เหยียนโจวก้มหัวคำนับอีกครั้ง
“ขอบคุณครับคุณป้า ที่ทำให้ต้องลำบาก”
มารดาทำหน้าดุๆ ใส่ลู่จือจือ
“จือจือ เธอนี่ก็จริงๆ มาถึงหน้าประตูแล้ว ไม่ชวนคุณกู้เข้าบ้านมาทานข้าวสักหน่อย”
ลู่จือจืออายที่จะบอกว่าเธอเผลอหลับพิงไหล่เขามา ได้แต่พูดอย่างอื่นกลบเกลื่อน
“หนูคิดว่ามันดึกมากแล้ว ครอบครัวเราคงทานข้าวกันไปแล้วน่ะ”
มารดายิ้มน้อยๆ
“เธอกับพ่อเธอยังไม่กลับ ฉันทานคนเดียวมันก็เหงาๆ เลยคิดว่าจะรอพวกเธอกลับมาก่อน”
ลู่จือจือไม่ได้พูดอะไร เธอไม่รู้จะตอบอะไรจริงๆ แถมยังรู้สึกเขินๆ อีกต่างหาก
ในแง่หนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพาเพื่อนกลับบ้าน
แล้วยังเป็นผู้ชายที่เพิ่งเอาหัวพิงไหล่เขาหลับกรนเมื่อกี้อีกต่างหาก
สายตาของกู้เหยียนโจวไล่ไปมาระหว่างเธอกับมารดา
“คุณป้า ครั้งที่แล้วที่มาผมไม่ได้สังเกตอย่างละเอียด”
“พอมาดูตอนนี้ ก็เข้าใจแล้วว่าความสวยของจือจือคงเป็นเพราะได้มาจากคุณป้านี่เอง”