ลู่จือจือเผลอมองไปที่ดวงตาของกู้เหยียนโจวโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้ว่าเขาถอดแว่นกรอบทองคำออกตั้งแต่เมื่อไหร่ ใต้จมูกที่สูงยังมีรอยแดงจาง ๆ ที่ถูกขอบแว่นกดทับไว้
เหมือนไฝสีแดงเล็ก ๆ ที่เพิ่มเสน่ห์ให้กับดวงตาที่งดงามอยู่แล้วเหล่านั้น
ลู่จือจือราวกับถูกความแดงนั้นลวกเข้า จัดการดึงมือที่กำลังผลักรถเข็นออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าว
กู้เหยียนโจวหมุนตัวทั้งร่างมา ปล่อยแรงกดดันออกมาอย่างเต็มที่
"เคยมีคนบอกว่า เวลาฉันหรี่ตามันเหมือนงูพิษที่น่าขยะแขยง"
"ตอนมองตาฉัน เธอก็รู้สึกขยะแขยงเหมือนกันหรือเปล่า?"
หว่างคิ้วของลู่จือจือคลายออก
ที่แท้ กู้เหยียนโจวถามเรื่องนี้งั้นเหรอ?
หรือว่าเป็นเพราะตัวเองเมื่อครู่นี้จ้องตาของเขา ทำให้เขานึกถึงเรื่องไม่ดี แล้วเข้าใจผิดไป?
เธอนึกถึงที่บิดากับลู่อิ๋นซีเคยเล่าให้ฟังว่าคนในตระกูลกู้มีความสัมพันธ์ที่วุ่นวาย และนึกถึงความไม่ง่ายของกู้เหยียนโจว
"ไม่มี ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้น"
"ที่พวกเขาพูดแบบนั้น เพราะอิจฉาที่เธอหน้าตาดีต่างหาก"
ลู่จือจือก้มหน้าลง รู้สึกว่าตัวเองกลั้นหายใจ เสียงของตัวเองก็เบาลงไปด้วย
"ดวงตาของเธอ…สวยมาก"
เธอรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกระตุกวูบหนึ่ง
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"จือจือ เป็นอะไรไป?"
มารดาออกมาจากห้องครัว ยื่นตัวออกมาครึ่งหนึ่ง
กู้เหยียนโจวตอบก่อน
"เปล่าครับคุณป้า กำลังจะเข้าไปแล้ว"
พูดจบ ก็ไม่ได้ให้เธอผลักรถเข็นอีก แต่ผลักรถเข็นเองไปยังห้องอาหารแทน
ลู่จือจือนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ แล้วก็เดินตามไปข้างหน้า