มือถือถูกปัดหลุดมือไป เป็นสิ่งที่ลู่จือจือคาดการณ์อยู่แล้ว
เรื่องนี้แจ้งตำรวจก็ไม่มีประโยชน์อะไร
เว่ยเฉียวหลานกับจ้าวเฮ่อวังถูกเสกคาถาปิดปากไว้ ต่อให้ถึงโรงพักก็ถามอะไรไม่ออก ทั้งยังจะเป็นการตีหญ้าให้งูตื่นอีก
ตอนนี้ที่ปะทุขึ้นมา ฝั่งนั้นก็แค่คิดว่าพวกเขาเก็บซ่อนไม่ดีแล้วถูกจับได้
ถ้าเรื่องถึงโรงพัก ฝั่งนั้นต้องรู้แน่ เธอก็จะสืบยากขึ้นไปอีก
ลู่จือจือเลิกคิ้ว มองไปที่กงเสวี่ยหรู
“คุณกง มีลูกหรือยัง”
หญิงชราถลึงตาใส่ลู่จือจือ
“เจ้าเหลวไหลอะไร เสวี่ยหรูรอมาตั้งหลายปี...”
คำพูดของหญิงชราถูกกงเสวี่ยหรูขัดจังหวะอีกครั้ง
“ฉันยังไม่แต่งงาน ไม่มีลูก”
ลู่จือจือยิ้มกล่าว
“คุณรู้ใช่ไหม ลู่อวี้ซูไม่ใช่เด็กของบ้านเรา”
“พ่อแม่แท้ๆ ของเธอก็ไม่อยากได้เธอ ส่วนตัวเธอเองก็ไม่อยากกลับไปหาพ่อแม่แท้ๆ”
“ตอนนี้บ้านเราก็ไม่อยากได้เธอแล้ว คุณชอบเธอขนาดนี้ แถมยังชอบเสือกเรื่องชาวบ้านอีก ก็ให้เธอเป็นลูกคุณเลยแล้วกัน”
ลู่จือจือตบมือปรบมือ พอใจกับข้อเสนอของตัวเองยิ่งนัก
“พวกคุณสามคนอยู่ด้วยกันนี่มันเหมาะสมกันจริงๆ”
“ดูเผินๆ พวกคุณก็เป็นคนนอก แต่ที่จริงต่างพากันเสี้ยมเขม็งอยากอยู่ในตระกูลลู่”
“นี่ก็ถือว่าเป็นวาสนาของพวกคุณสามคนละนะ”
“ในเมื่อพวกคุณสามคนเปลี่ยนแซ่ลู่ซะเลย ตั้งเป็นตระกูลลู่ของตัวเองไปเลยก็ได้ ไม่ต้องลำบากถึงเพียงนี้!”
ภาพลักษณ์จอมปลอมของกงเสวี่ยหรูถูกฉีกทิ้งไปแล้ว
“ลู่จือจือ ฉันเหมือนไม่เคยไปล่วงเกินคุณ ช่วยให้เกียรติฉันหน่อย”
ลู่จือจือเงยหน้า มีสีหน้าเรียบเฉย
“ยายแก่นั่นไม่บอกคุณหรือ ฉันเป็นเด็กป่าที่ถูกอุ้มกลับมาทีหลัง ไม่มีมารยาทอะไร แล้วก็ไม่รู้จักว่าอะไรคือการให้เกียรติ”