จ้าวอวี้ซูเม้มปาก
แม้ในใจคิดอยากจะดีกับลู่จือจือ แต่คำพูดกลับหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว
ลู่จือจือเกือบหัวเราะออกมา
“ต้อนรับเธอ?”
“อืม ใช่ ฉันมา ‘ต้อนรับ’ เธอจริง ๆ”
“เข้าไปข้างในกับฉันเถอะ”
จ้าวอวี้ซูชะงัก
นึกว่าลู่จือจือจะกลั่นแกล้ง ไม่ให้เข้าบ้าน ไม่ให้เข้าใกล้พ่อแม่
แต่นี่กลับให้เธอเข้าบ้านง่าย ๆ อย่างนี้เลย?
จ้าวอวี้ซูหันไปมองปู่จางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
ปู่จางยังคงเป็นเหมือนเดิม วางตัวไม่เกรงกลัวใคร
จ้าวอวี้ซูพยักหน้าทักทายปู่จางเช่นเคย ปู่จางก็ก้มหัวตอบเล็กน้อย
จากประตูใหญ่ถึงตัวบ้านยังมีระยะทางอีกช่วงหนึ่ง
คนในบ้านกลับมา มักขับรถเข้าจอดในโรงจอดรถใต้ดินโดยตรง
แต่เธอนั่งรถแท็กซี่มา เลยขับเข้ามาในประตูไม่ได้ ได้แต่เดินตามหลังลู่จือจือมา
ระหว่างทาง เธอคิดไม่หยุด
หรือว่าพ่อแม่จะหายโกรธแล้วหลังจากผ่านไปคืนหนึ่ง เดิมทีก็อยากให้เธอกลับบ้านอยู่แล้ว
ลู่จือจือจึงไม่ได้ขัดขวางการกลับบ้านของเธอ
จ้าวอวี้ซูยกมือรวบผมให้ดูยุ่งเหยิง ดึงปกเสื้อและชายเสื้อให้หลวมเล็กน้อย
เธอต้องทำตัวให้น่าสงสารที่สุดเพื่อให้พ่อแม่ใจอ่อน
บางทีเมื่อเห็นว่าเธอน่าสงสาร ก็อาจให้เธออยู่ต่อ
จ้าวอวี้ซูแอบคิดว่าทางช่วงนี้น่าจะยาวกว่านี้ เธอจะได้ฉีกกางเกงตัวเองให้ขาด
ทันทีที่เข้าบ้าน เธอบิดต้นขาตัวเองอย่างแรง
เนื้อตรงต้นขาอ่อนที่สุด ความเจ็บกระตุ้นให้น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด
เธอวิ่งตรงไปที่ห้องนั่งเล่นอย่างร้อนรน แซงหน้าลู่จือจือ
“พ่อคะ แม่คะ หนูกลับมาแล้ว”
“หนูรู้ว่าผิดแล้ว ได้โปรด...”
วิ่งมาถึงห้องนั่งเล่น จ้าวอวี้ซูรู้สึกถึงความผิดปกติ