ลู่จือจือคิดถึงตอนที่เดินเข้าประตูมา ตอนนั้นเห็นนักพรตน้อยสิบกว่าคน
ไอ้หลี่หมิงเจิ้งนี่ มันช่างเลวทรามเหลือเกิน!
ไม่รู้ว่ามาจากสำนักไหน วิชาที่ใช้ถึงได้แต่โหดร้ายทมิฬแบบนี้!
สายตาของลู่จือจือเต็มไปด้วยความโกรธแค้น จนหลี่หมิงเจิ้งตกใจ พูดความจริงออกมาอย่างกับเทของจากถังไม่หยุด
"ลูกค้าคนนั้น มีคนรู้จักแนะนำมา"
"ผมเคยรับงานแบบนี้มาสองสามครั้งแล้ว เรื่องแบบนี้ ใครก็ไม่อยากให้รู้ชื่อตัวเองทั้งนั้น"
น้ำเสียงของลู่จือจือแฝงไปด้วยความโกรธ
"นายไม่รู้หรือไง ว่าทำเวทมนตร์อำมหิตแบบนี้ มันทำให้บุญเงียบลดลง!"
ลู่จือจือโกรธจนคิดจะปล่อยตุ๊กตากระดาษในตาถ่วงสิบทิศออกมาอีกครั้ง หลี่หมิงเจิ้งตกใจ รีบยกมือขึ้นต่อต้าน
"อาจารย์เต๋าซื่อสิง ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย อย่าปล่อยตุ๊กตากระดาษพวกนั้นออกมาเลย!"
"ข้าพูด ข้าพูดให้หมดก็ได้!"
หลี่หมิงเจิ้งร้องไห้ออกมาจริง ๆ
"พวกเขาให้เงินเยอะเกินไปจริง ๆ! ข้าเปิดวัดเต๋าอยู่ที่นี่ ยังต้องส่งเงินให้ข้างบนอีก รายได้ก็ไม่ค่อยจะเหลือเท่าไหร่!"
ลู่จือจือหลุบตาลง คิดอย่างเฉียบแหลม จับใจความสำคัญในคำพูดของหลี่หมิงเจิ้งได้
"ส่งเงินให้ข้างบน ส่งให้ใครข้างบน?"
หลี่หมิงเจิ้งอ้าปากจะพูด
แต่ทุกครั้งที่อ้าปาก กลับไม่มีเสียงอะไรออกมาจากปาก
"คุณยาย ข้าอยากเล่า แต่ข้าพูดออกมาไม่ได้จริง ๆ"
หลี่หมิงเจิ้งพูดจบ ก็ทำปากขมุบขมิบเป็นหลายครั้ง แต่ไม่มีเสียง
ลู่จือจือมอง เขา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เข้าใจได้ทันที
"ไม่ต้องพูดแล้ว นายถูกคนลงคาถาปิดปากไว้ เรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับพวกเขา นายพูดออกมาไม่ได้อยู่แล้ว"