ในรถกลับตระกูลลู่เงียบผิดปกติ
ตระกูลกู้ 'ใจดี' จัดรถมาให้สองคัน
คันหนึ่งนั่งคู่สามีภรรยาจ้าวเฮ่อวังและเว่ยเฉียวหลานที่ถูกจับมาจากไร่สมุนไพรของตระกูลลู่
อีกคันหนึ่งนั่งยายแก่ตระกูลลู่ที่เกิด 'สมองเสื่อม' อาละวาดกับลู่อวี้ซู
พี่ชายใหญ่ขับรถของตระกูลมาเอง รับมารดาลู่และลู่จือจือไปด้วย
สายตาของลู่จือจือจับจ้องไปที่ใบหน้าของมารดา แต่มารดากลับแอบร้องไห้เงียบๆ
ผู้คนมากมายเคลื่อนขบวนกลับมายังตระกูลลู่
ยายแก่ฟื้นคืนสติแล้ว เพิ่งเข้าประตูก็ทำตัวตามสบายนั่งลงบนโซฟา
"ลู่จือจือ เจ้าไปทำอะไรข้าอีกแล้วใช่ไหม"
"ข้าเข้าใกล้เจ้าทีไรก็มีแต่เรื่อง"
"รีบเก็บของ ออกไปจากตระกูลลู่เดี๋ยวนี้"
ลู่จือจือไม่คิดจะสนใจยายแก่จอมยุ่งนี่เลย นางเพิ่งจะยกมือขึ้นเพื่อกระตุ้นค่ายกลในห้องให้ยายแก่ได้ลิ้มรสทุกข์บ้าง แต่มารดากลับก้าวออกมา
"คุณหญิงใหญ่ จือจือเป็นลูกสาวของฉัน ใครก็ไล่นางไปไม่ได้"
"คนที่ควรไป คือท่านต่างหาก"
สวีจินเยว่เงยหน้าขึ้นอย่างเคยชิน
ผู้หญิงคนนี้รังแกง่ายนัก เหตุใดตอนนี้ถึงกล้ามาต่อกรกับนาง
"เหวินเยว่จู๋ ข้าไม่พอใจเจ้ามานานแล้ว"
"เจ้าอาศัยสัญญาหมั้นที่ทำไว้แต่ก่อน หน้าด้านแต่งเข้ามา ข้ายังไม่ทันไล่เจ้า เจ้ากลับกล้าไล่ข้า"
"ต่อให้ข้าไม่ใช่แม่แท้ๆ ของลู่หย่วนซาน ก็ยังเป็นแม่สามีในนามของเจ้า เจ้าไม่กตัญญูต่อแม่สามี เจ้าสมควรตาย"
ลู่จือจือทนเห็นนางชอบอ้างเป็นแม่สามีข่มคนอื่นไม่ได้จริงๆ