ลู่จือจือไม่ได้โกรธแต่อย่างใด
“ท่านยาย ท่านมีแมลงอยู่ตรงนี้ ฉันแค่ปัดมันออกไปให้”
พูดจบ นางก็ไม่สนใจหญิงชราที่อยู่ข้างหลังอีก ก้าวตรงไปยังลานว่างที่ประดับด้วยดอกไม้สด
นางนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าตอนมาถึง ได้ยินพ่อบ้านบอกว่า ที่นี่เป็นเวทีที่จัดไว้ให้ภรรยาท่านกู้
คาดไม่ถึงว่าลู่อวี้ซูจะไม่ได้ขึ้นไปยืน
คนที่ขึ้นไปยืนตรงนี้ กลับกลายเป็นนาง
ลู่จือจือหยุดยืนและอธิบายให้ทุกคนฟัง
“เดิมทีเรื่องนี้เป็นกิจภายในตระกูลลู่ของข้า แต่วันนี้ถูกรื้อฟื้นขึ้นที่นี่ ก็ถือโอกาสพูดให้กระจ่างไปเลย”
“บิดาของข้าประกอบธุรกิจอย่างซื่อสัตย์สุจริต ตระกูลลู่ของข้าทำการแพทย์มาร้อยปีมีชื่อเสียง ข้าไม่อยากให้ตัวเองผู้เป็นลูกหลานอกตัญญู ทำให้ครอบครัวต้องอับอาย”
ลู่จือจือปรายตามองกู้เหยียนโจวที่อยู่ข้างตัว
ช่างเป็นคนที่เรื่องไม่สำเร็จ แต่กลับทำลายทุกอย่าง
“ทุกคนคงทราบแล้วว่าข้ากับลู่อวี้ซูถูกสลับตัวกันมาตั้งแต่เด็ก เพิ่งจะถูกตามตัวกลับมาเมื่อไม่นาน”
“คุณพ่อคุณแม่ก็พยายามตามหาครอบครัวของลู่อวี้ซู แต่ไม่เคยพบ ดังนั้นลู่อวี้ซูจึงยังคงอยู่ที่ตระกูลลู่”
“วันนี้ข้าเป็นตัวแทนจากบิดาและมารดา ขอขอบคุณคุณชายห้ากู้ที่ช่วยลู่อวี้ซูตามหาครอบครัวพบ”
ลู่จือจือมองไปที่เว่ยเฉียวหลานและจ้าวเหอว่าง
“ตอนนี้ท่านยายของข้าสงสัยว่าพวกท่านไม่ใช่พ่อแม่แท้ ๆ ของลู่อวี้ซู”
“หากพวกท่านไม่สามารถแสดงหลักฐานได้ ข้าจะแจ้งตำรวจ!”
จ้าวเหอว่างยืนนิ่งทำหน้าตาย ไม่เต็มใจยืนอยู่ตรงนั้น
เว่ยเฉียวหลานกลับรู้จักเพลา เธอล้วงเอาถุงเล็กที่ปิดผนึกแน่นหนาออกจากกระเป๋าด้านในเสื้อ