บทที่ 7 ข้าจะเก็บฐานะภรรยาเอกไว้ให้เจ้า
เผยจื้อหย่วนเพิ่งมาถึงในคืนวันที่สี่
ในมือเขาถือร่างหนังสือหย่าฉบับนั้น ขอบกระดาษม้วนงอแล้ว ดูท่าสามวันที่ผ่านมาคงมีคนพลิกอ่านมากกว่าหนึ่งหน
“แบบนี้” เขาวางกระดาษลงบนโต๊ะ “เฉียนจิ้งเป็นคนร่าง”
“เจ้าค่ะ”
“เขาไม่ได้ตอบข้า”
“ท่านโหวไม่ได้ถามเขา” ซูเจากล่าว “เขาเป็นผู้หาแบบมา ส่วนจะเขียนสิ่งใด ข้าเป็นคนบอก”
“แบบเก่าจากราชวงศ์ใด?”
“ราชวงศ์นี้” ซูเจากล่าว “แบบที่เก็บไว้ในกรมทะเบียนของที่ว่าการเขียนเช่นนี้ เปิดต้นด้วยกล่าวถึงหนทางสามีภรรยา ตรงกลางระบุเหตุแห่งการแยกทาง ท้ายสุดเขียนว่าต่างฝ่ายต่างแต่งงานใหม่ ไม่เกี่ยวข้องกันอีก ช่วงสุดท้ายคือเสบียงอาหารและเครื่องนุ่งห่มสามปี”
นิ้วมือของเผยจื้อหย่วนหยุดอยู่ตรงบรรทัดนั้น
“เสบียงอาหารและเครื่องนุ่งห่มสามปี เพื่อเซ่นไหว้ผู้วายชนม์” เขาอ่านออกมา
“ประโยคนี้ไม่ใช่ข้าเติมลงไป” ซูเจากล่าว “ในแบบของที่ว่าการมีอยู่แต่เดิมแล้ว สมัยก่อนเมื่อหย่าขาด ฝ่ายชายจะมอบอาหารและเครื่องนุ่งห่มให้ภรรยาเป็นเวลาสามปี เพื่อให้นางกลับบ้านเดิมแล้วไม่ต้องลำบากในช่วงสามปีนั้น”
“บัดนี้ยังมีผู้ใดให้สิ่งนี้อีก”
“ไม่ให้ก็ได้” ซูเจากล่าว “หากไม่ให้ ก็เขียนลงในหนังสือให้ชัดว่า ‘ตกลงยกเว้นเสบียงอาหารและเครื่องนุ่งห่มแล้ว’ จากนั้นทั้งสองฝ่ายประทับรอยนิ้วมือ เมื่อเขียนชัดเจนแล้ว ข้าก็ไม่ต้องการ”