มองไปยังวังร้อยดอกที่ลอยอยู่กลางอากาศ หยางฟานพลอยรู้สึกซาบซึ้งใจ
องครักษ์ข้างกายเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
“แน่นอน วังร้อยดอกของพวกเราสร้างขึ้นโดยประมุขรุ่นแรกเมื่อหนึ่งพันปีก่อน”
“ใช้แร่แม่เหล็กพิเศษจึงทำให้เกิดปรากฏการณ์เช่นนี้ได้”
หยางฟานพยักหน้า
เขาหันกลับไปมองประตูสำนักที่เชิงเขาอีกครั้ง แล้วก็ไม่อาจขมวดคิ้วได้
“แล้วทำไมถึงสร้างประตูสำนักให้ลอยอยู่กลางอากาศด้วยล่ะ”
องครักษ์มองหยางฟานหนึ่งครั้ง
“เมื่อเป็นประตูสำนักแล้ว ย่อมควรสร้างไว้บนภูเขาเป็นธรรมดา”
“ท่านผู้เฒ่า ทางนี้เลย ข้าพาท่านไปพบประมุขรุ่นน้อง”
หยางฟานพยักหน้าแล้วเดินตามชายผู้นั้นไป
หลังเลี้ยวไปมาเจ็ดแปดรอบ หยางฟานเดินตามชายผู้นั้นมาถึงใต้พระตำหนัก
ชายผู้นั้นโยนเป่าส่งสารขึ้นไปด้านบนหนึ่งใบ
ไม่ช้า ชายหนุ่มหน้าตาคมสง่าคนหนึ่งบินลงมาจากด้านบน
องครักษ์ก้าวขึ้นไปประนมมือ กล่าวถึงตัวตนและที่มาของหยางฟานให้ฟังทั้งหมด
หยางฟานยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างสุขุม เรื่องสื่อสารภายในวังร้อยดอกเช่นนี้ เขาย่อมไม่ควรพูดจาใด ๆ
ชายหนุ่มที่บินลงมาจากด้านบนเหลือบมองหยางฟานหนึ่งครั้ง แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เดี๋ยวนี้เข้าใจแล้ว”
เขาพยักหน้าให้องครักษ์ แล้วเดินมายืนตรงหน้าหยางฟาน
“เมื่อเป็นสหายของประมุขรุ่นน้องแล้ว โปรดตามข้ามาทางนี้”
ว่าแล้วเขาก็ทำท่าเชิญ
หยางฟานพยักหน้าเล็กน้อย แม้จะรู้สึกว่าแววตาของชายผู้นี้ก็ดูแปลก ๆ อยู่ไม่น้อย