หยางฟานได้แต่ไอเบา ๆ แกล้งทำเป็นไม่เห็น แล้วก้มตัวคำนับไปยังด้านใน
“ผู้น้อยหยางฟาน ขอนอบน้อมต่อนางฟ้าร้อยดอก”
“เทพธิดา ผู้น้อยมาตามคำนัดที่ทั้งสองได้ตกลงกันไว้แล้ว”
นางฟ้าร้อยดอกโบกมือไปยังชายหนุ่มทั้งหลายด้านข้าง
“เฮ้ เจ้ามาเร็วเสียจริง”
“ข้ายังคิดว่าเจ้าคงต้องใช้เวลาอีกสองสามวันถึงจะมา”
“ได้แล้ว ทุกเจ้าถอยออกไปเถิด ข้าจะเข้าเฝ้ารับรองแขก”
“รับทราบ”
ชายหนุ่มทั้งหลายรีบถอยออกจากใต้ม่านผ้า สวมเสื้อผ้าข้าง ๆ แล้วเดินออกไป
ระหว่างสวมเสื้อผ้า ทุกคนต่างแหงนมองสำรวจหยางฟาน
พอเห็นใบหน้าของหยางฟานชัดเจน หลายคนเผลอเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย
หยางฟานรูปร่างงดงามสง่างาม ยิ่งกว่ารูปโฉมของพวกเขาทั้งหลาย
เมื่อเห็นหยางฟาน ในใจของทุกคนจึงเกิดความรู้สึกวิกฤตขึ้นโดยสัญชาตญาณ
แต่เนื่องด้วยนางฟ้าร้อยดอกมีบัญชา พวกเขาจึงไม่กล้าพำนักต่อ ได้แต่เสียดายใจถอยไปยืนด้านข้าง
หยางฟานแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
ชั่วครู่ต่อมา นางฟ้าร้อยดอกก็ห่มผ้าคลุมกาย แล้วโบกมือ
บรรดาสาวใช้รีบดึงม่านผ้ารอบกายขึ้นทันที
นางฟ้าร้อยดอกเดินออกมาโดยชุดยังโปร่งเบา
“นั่งเถิด พวกเราจะได้ปรึกษากันว่าจะเปิดดินแดนลับนั้นเช่นไร”
“รับทราบ”
หยางฟานคำนับอีกฝ่ายหนึ่งครั้ง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง
นางฟ้าร้อยดอกสวมฉลุยผ้าบางยาว นั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่ง
นางแหงนมองหยางฟานหนึ่งครั้ง แล้วเผลออุดปากหัวเราะเบา ๆ