“นั่นมันอะไร!”
ในความมืด ดวงตาสีเขียวเรืองรองหลายคู่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้
กลิ่นเหม็นคาวลอยมาจากทางนั้น ในกลิ่นคาวยังเจือกลิ่นเลือด
“หนุ...ปีศาจลิงภูเขา!”
องครักษ์มองดวงตาสีเขียวเรืองรองเหล่านั้นด้วยความหวาดกลัว พยายามดิ้นรนสุดกำลังเพื่อหนีไปให้พ้น
หยางฟานคว้าคอเสื้อของเขาไว้ แล้วยกขึ้นมาตรงหน้า
“ปีศาจลิงภูเขาหรือ? นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
องครักษ์ผู้นี้เพิ่งสาดเลือดไว้แถวที่พักของเขา แล้วปีศาจลิงภูเขาก็ลงเขามาทันที หากไม่มีแผนการซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด
“ปล่อยมือ!”
องครักษ์ยังคิดจะขัดขืน หยางฟานจึงชกหน้าเขาไปหมัดหนึ่งจนเลือดอาบทั่วใบหน้า
“พูดมา นี่มันเรื่องอะไรกัน อย่าบอกนะว่าเจ้ามาที่นี่เพื่อปัสสาวะจริง ๆ”
กระท่อมมุงหญ้าของหยางฟานอยู่ใกล้เทือกเขาถึงเพียงนี้ ต่อให้จะปัสสาวะก็ไม่มีทางต้องวิ่งมาถึงที่นี่
“เป็นฝีมือเฉียนหัวหน้า เขาสั่งให้ข้าใช้เลือดล่อปีศาจลิงภูเขาลงเขามาจัดการเจ้า!”
“รีบหนีเร็วเข้า! รอปีศาจลิงภูเขามาถึง พวกเราต้องตายกันหมดแน่!”
องครักษ์พูดอย่างหวาดกลัว
เมื่อเห็นปีศาจลิงภูเขาค่อย ๆ คืบเข้ามาจากระยะไกล เขาก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว อยากหันหลังวิ่งหนีไปเดี๋ยวนั้น
“ปีศาจลิงภูเขาหรือ? มันคือตัวอะไร?”
หยางฟานขมวดคิ้วแน่น
“มันเป็นสัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ในภูเขา หน้าตาคล้ายลิงอยู่บ้าง ทุกครั้งที่จับมนุษย์ได้จะไม่ฆ่าทันที แต่จะควักหัวใจและชำแหละท้อง”
“มันจะกินหัวใจ ตับ ม้าม และปอดของคนจนเกลี้ยง คนถึงจะตาย!”
เพียงนึกถึงสภาพอันน่าสยดสยองเมื่อตกอยู่ในมือปีศาจลิงภูเขา องครักษ์ผู้นี้ก็หวาดกลัวจนปัสสาวะราด
เดิมทีเขาคิดว่าตนลงมือได้รวดเร็วพอ ขอเพียงสาดเลือดไว้ใกล้กระท่อมของหยางฟาน ก็จะรีบหนีไปได้ทันที
แต่ไม่คิดว่าจะถูกหยางฟานจับได้ อยากหนีตอนนี้ก็ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์