รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อทุกคนตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดหวั่น จึงได้รู้ว่าผู้ดูแลเฉียนตายแล้ว
เมื่อทุกคนเห็นศพของผู้ดูแลเฉียนกับปีศาจลิงภูเขาที่ขาดกระจุย ต่างก็หวาดผวาขึ้นมาทันที
“เอาล่ะ ทุกท่านอย่าได้เศร้าโศกนักเลย ผู้ดูแลเฉียนตายเพื่อสำนัก การตายของท่านช่างสมเกียรติ!”
หยางฟานกล่าวกับคนอื่น ๆ
เขากับผู้ดูแลเฉียนต่างก็เป็นคนที่แผนกงานทั่วไปส่งมา เมื่อผู้ดูแลเฉียนไม่อยู่ หยางฟานจึงเป็นผู้นำของที่นี่
องครักษ์เหล่านั้นไม่กล้าออกมาข้างนอกตั้งแต่เมื่อคืน พวกเขาจึงไม่สะดวกจะตั้งข้อสงสัยอะไร
หลังกล่าวจบ หยางฟานกวาดตามองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครต่อต้านเขา ก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
คนที่คิดจะทำร้ายเขาถูกเขาจัดการไปแล้ว
อำนาจควบคุมเหมืองแร่แห่งนี้ก็ตกอยู่ในมือของเขา คราวนี้เรียกได้ว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
“ใครก็ได้ ไปแจ้งผู้ดูแลแผนกที่แผนกงานทั่วไป บอกว่าผู้ดูแลเฉียนสละชีวิตเพื่อสำนัก ให้แผนกงานทั่วไปจ่ายเงินชดเชยให้มากหน่อย”
หยางฟานออกคำสั่ง ทันใดนั้นก็มีองครักษ์คนหนึ่งพยักหน้าประจบประแจง รับคำสั่งแล้วรีบจากไป
ไม่มีใครกล้าตั้งข้อสงสัยหยางฟาน
ล้อเล่นอะไรกัน ผู้ดูแลเฉียนเป็นคนเช่นไร พวกเขายังไม่รู้หรือ?
คนผู้นี้เป็นพวกที่ยอมให้สหายเต๋าตาย แต่ตัวเองไม่ตาย จะสละชีวิตเพื่อสำนักได้อย่างไร?
ในสถานการณ์เช่นนี้ หยางฟานไม่เพียงมีชีวิตอยู่ แต่ยังแข็งแรงกระปรี้กระเปร่า มองอย่างไรก็ต้องมีเงื่อนงำ
แต่เรื่องเมื่อคืน พวกเขาอธิบายไม่กระจ่างจริง ๆ
เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวจากทางนั้น พวกเขาต่างหดหัวอยู่ในห้อง ขอเพียงเอาชีวิตรอดก็พอ ใครจะกล้าออกไปดู