คิดถึงตรงนี้ หยางฟานก็ส่ายหัวเบา ๆ จากนั้นจึงกดรักษาลมหายใจแห่งพลังของตนเองไว้ แล้วปล่อยญาณกวาดรอบด้าน ทันใดนั้นก็เริ่มค้นหาตัวหวังไป๋เหรินทันที
ครู่ใหญ่ หยางฟานก็ค้นพบที่อยู่ของหวังไป๋เหริน
สายตาเขาเหลือบไปทางนั้น ก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าหวังไป๋เหรินผู้นี้จะมีสมบัติสุขสบายถึงเพียงนี้
พอถูกย้ายมาประจำเหมืองแร่แห่งนี้ แม้การเป็นผู้คุมเหมืองจะสบายกายสบายใจกว่า แต่อำนาจกลับไม่มากเท่าแผนกงานทั่วไป
กระนั้นหวังไป๋เหรินก็ยังรู้จักหาความสุขจากทุกข์ยาก คนอย่างเขากละสร้างพระราชวังเล็ก ๆ ขึ้นกลางเหมืองแร่ ยังเห็นหญิงสาวนับสิบนับร้อยเดินเข้าออกไปมาไม่ขาดสาย
เห็นดังนั้น หยางฟานก็ส่ายหัว คนชรานี่ช่างรู้จักใช้ชีวิตสมใจจริง ๆ
คิดถึงตรงนี้ หยางฟานทะยานบินตรงไปยังที่นั้นทันที
เวลานี้ท้องฟ้าเริ่มค่ำ มาถึงแถวพระราชวัง ยืนยันว่าหวังไป๋เหรินอยู่ภายในแล้ว หยางฟานจึงหยุดลงข้าง ๆ
เหนือราตรีมืดมน ลมพัดแรงนัก คือกาลแห่งการเอาชีวิต เรื่องเช่นนี้ค่อยลงมือตอนกลางคืนย่อมสะดวกกว่า
พอสังหารหวังไป๋เหรินแล้ว จะไปหาบรรพชนชื่อหยางเชียงหยางทันที ครั้นนั้นจะได้จัดการคนชรานี่รวมไปกับเขาด้วย เมื่อนั้นหนี้เนื้อหนี้แค้นของที่แห่งนี้จะเหลือเพียงสวี่หลงเยว่เท่านั้น
คิดถึงตรงนี้ หยางฟานก็รอคอยอย่างเงียบสงบ
เวลาหลั่งไหลเช่นสายน้ำ ชั่วอึดใจก็ผ่านไป อาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้าไปแล้ว
ยามราตรีมาถึง จำนวนผู้บำเพ็ญที่มาเหมืองแห่งนี้ก็ลดลงเห็นได้ชัด เห็นดังนั้น หยางฟานจึงทยอยบินตรงไปยังพระราชวัง