“ศิษย์พี่หวังน่ะ ข้าทราบดี หากแต่ทำไมเล่า ผู้อาวุโสอยากพบศิษย์พี่หวังหรือ?”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานยิ้มบาง
“ไม่ต้อง เจ้าเพียงบอกข้ามาว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ใดก็พอ”
แท้จริงหยางฟานมาเพื่อพบสวี่หลงเยว่ แต่เมื่อนางปิดประตูบำเพ็ญอยู่ ก็ควรจะจัดการเรื่องราวคูแค้นอื่น ๆ เสียสักหน่อย
สตรีนักบำเพ็ญนั้นครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนตบศีรษะตัวเองเบา ๆ
“ใช่แล้ว อาจารย์เหวียงนั้นเมื่อราวไม่กี่ปีก่อนถูกย้ายไปบริหารเหมืองแร่ ปัจจุบันเหมืองแร่ทั้งหมดของอารามชิงอวิ๋นก็อยู่ใต้การดูแลของท่าน”
“ที่ผ่านมาท่านบำเพ็ญจนไต่ถึงจุดสูงสุดของขั้นสร้างฐานตอนปลาย ดูท่าในอนาคตยังมีความหวังจะก้าวข้ามสู่ขั้นสำเร็จแก่นทองอยู่ไม่น้อย”
หยางฟานพยักหน้าเบา ๆ
หวังไป๋เหรินชราภาพมากแล้ว อายุขัยของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานใกล้จะหมดสิ้นลง คงได้แต่ลุ้นในไม่กี่ปีนี้ว่าจะฝ่าฟันสู่ขั้นสำเร็จแก่นทองได้หรือไม่
แต่หยางฟานไม่มีทางให้โอกาสนั้นแก่มัน เมื่อได้มาถึงที่แห่งนี้ เรื่องราวคูแค้นที่ควรรื้อฟื้นก็ย่อมต้องรื้อฟื้นให้กระจ่าง
หวังไป๋เหรินครั้นอดีตแย่งป้ายทะยานเซียนของเขาไป ยิ่งคิดจะปลิดชีพเขาเสียให้ได้ ความแค้นเช่นนี้หยางฟานย่อมต้องชดใช้ให้สมใจนัก
แล้วหยางฟานเงยคิ้วขึ้น สายตากวาดมองสตรีตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนเอ่ยถามต่อ
“นอกจากหวังไป๋เหรินแล้ว ข้ายังอยากทราบอีกว่า บรรพชนผู้อาวุโสชื่อหยางตอนนี้เป็นเช่นไรแล้ว?”
“บรรพชนผู้อาวุโสชื่อหยาง?”