“นอกจากนี้ หากขุดได้น้อยกว่ากำหนดก็ต้องถูกเฆี่ยนด้วยแส้ เข้าใจหรือไม่”
“รับทราบ”
ได้ยินดังนั้น มนุษย์ธรรมดาทั้งหลายในที่นั้นจึงได้แต่ตอบรับอย่างขมขื่นราวกับจะกลืนความขมขื่นลงคอ ไม่มีใครกล้าขัดใจชายหนุ่มผู้นี้แม้แต่น้อย
เห็นคนทั้งหมดเชื่อฟังอย่างว่าง่ายเช่นนั้น ชายหนุ่มร่างผอมแห้งราวลิงก็ยิ้มเยาะอย่างพึงพอใจ ก่อนจะโบกมือสั่งด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง
“ทุกคนอย่าได้เฉยเมย ไปรับเครื่องมือทางโน้นแล้วลงเหมืองกัน”
พูดจบ ชายร่างผอมนั้นก็ส่งสายตาสัญญาณไปยังคนอีกไม่กี่คนข้าง ๆ ทันทีที่ชายร่างกำยังหลายคนเดินขึ้นมา นำพาคนทั้งหมดไปรับอุปกรณ์ขุดเหมือง
ระหว่างเดิน หยางฟานค่อย ๆ พินิจดูรอบ ๆ ตัว
เขาเคยลงเหมืองแร่มาก่อน แต่เหมืองที่นั่นต่างจากที่นี่คนละโลก
เพราะมนุษย์ธรรมดาในเหมืองเดิมของเขาล้วนถูกเกณฑ์มาโดยสมัครใจ ทั้งอาหารการกินและที่พักจึงดีกว่าที่นี่นับประสาอะไร
คิดถึงตรงนี้ ใจของหยางฟานสั่นไหวขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดูเหมือนตนต้องสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ ก่อนเป็นอย่างดี
นับเป็นบุญที่ตลอดทางมานี้ เขายังคงติดต่อกับโจวเผิงได้ตลอดเวลา อีกไม่นานโจวเผิงก็จะเดินทางมาถึงแถวเหมืองแร่แห่งนี้
มีโจวเผิงเป็นกำลังช่วยเหลือจากภายนอก บวกกับหยางฟาน ทั้งสองแผนในประสานนอก โอกาสความสำเร็จย่อมมากขึ้น
หยางฟานคิดชัดเจนแล้ว เมื่อเขาหาหินวิญญาณได้เพียงพอที่นี่ เขาจะให้โจวเผิงเปิดเผยข่าวกรองเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ออกไป
เมื่อนั้นบรรดาสำนักใหญ่ที่เกรียงไกรจะพากันเดินทางมาถึง พวกที่นี่จะถูกกวาดล้างไปในตาข่ายเดียว และมนุษย์ธรรมดาเหล่านี้ก็จะได้รับการช่วยเหลือออกไป