ขณะที่หยางฟานกำลังใคร่ครวญอยู่นั้น เหล่ามนุษย์ธรรมดาเหล่านี้ถูกขับไล่ไปยังหน้ากระท่อมไม้ที่เรียงรายกันเป็นแถวทันที
จากนั้นชายร่างกำยำหน้าเต่อตึงก็เดินออกมา
ชายหน้าเต่อตึงนั้นเงยหน้ามองไปยังผู้บำเพ็ญแห่งสำนักดาบเลือด
ผู้บำเพ็ญแห่งสำนักดาบเลือดก็ไม่ประมาท ยกป้ายบัตรขึ้นให้เห็น
เมื่อรับป้ายบัตรมาแล้ว ชายร่างกำยำจ้องมองอีกฝ่ายชั่วครู่แล้วพยักหน้าเบา ๆ
“อืม ดีมาก มีมนุษย์ธรรมดากว่าหนึ่งหมื่นคนนี้แล้ว การขุดเหมืองช่วงต่อไปจะง่ายขึ้นอีกมาก”
จากนั้นเขาก็โบกมือ ถุงมนต์เก็บของใบหนึ่งพุ่งออกมา
“นี่ ข้างในคือศพมนุษย์ธรรมดาที่ตายไปช่วงนี้”
“เจ้าเอาศพมนุษย์ธรรมดาเหล่านี้ไปจัดการเสีย”
เมื่อรับถุงมนต์เก็บของมาแล้ว ผู้บำเพ็ญเปิดดูเพียงแวบเดียว เห็นข้างในกองทับถมด้วยศพนับไม่ถ้วน คิ้วขมวดมั่นทันที
“ศพเหล่านี้จะไปมีอะไรให้จัดการ?”
“ส่งมอบให้พวกเราเหรอ?”
“ต่อไปนี้พวกเจ้าเผาทิ้งเสียตรงนี้ก็จบแล้วไม่ใช่หรือ?”
พูดจบ ผู้บำเพ็ญก็ส่ายหัวเบา ๆ
เห็นดังนั้น ชายหน้าเต่อตึงก็ครางเย็น ๆ ในลำคอ
“คนพวกนี้พวกเจ้าสำนักดาบเลือดนำมาเอง ย่อมรับผิดชอบเองตามธรรมดา”
จากนั้นชายร่างกำยำหน้าเต่อตึงก็มองเหล่ามนุษย์ธรรมดาที่อยู่ตรงหน้า แล้วตะโกนเสียงดังคำราม
“เมื่อมาถึงที่นี่แล้ว อย่าทำท่าทีอวดโตให้ข้าเห็น”
“ข้าบอกพวกเจ้าเถอะ ที่นี่ข้าคือสวรรค์ ข้าให้ทำอะไรพวกเจ้าก็ต้องทำอย่างนั้น”
“พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่?”
ได้ยินดังนั้น เหล่ามนุษย์ธรรมดาต่างทำท่าหวาดกลัวเกรงขนบุตรี ไม่มีใครกล้าตอบ