“อยากให้ข้าตาย ก็ต้องดูว่าพวกเจ้ามีฝีมือถึงขั้นนั้นหรือไม่!”
หยางฟานลอบฮึดฮัดในใจ กำหมัดแน่น
โม่เหวิน ศิษย์พี่เฉิน และหวังอวี่ล้วนอยากให้เขาตาย แต่เขากลับจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี
ไม่เพียงต้องมีชีวิตอยู่ เขายังต้องมีชีวิตอยู่อย่างดีด้วย!
“หวังอวี่ใช่ไหม แย่งป้ายทะยานเซียนของข้าไปแล้วยังคิดจะเอาชีวิตข้าอีก เช่นนั้นเจ้าก็ไปตายเสียเถอะ!”
หยางฟานตัดสินใจแน่วแน่แล้วจึงรีบกลับเข้าห้อง
เขาเป็นเด็กรับใช้เตายาของบรรพชนผู้อาวุโสชิงหยาง หากตายไปย่อมสร้างปัญหาอยู่บ้าง
เพราะฉะนั้น ตอนศิษย์พี่เฉินมาหาหยางฟานจึงระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง ไม่ปล่อยให้ผู้ใดพบเห็น
สำหรับหยางฟานแล้ว เรื่องนี้กลับเป็นเรื่องดี
เมื่อศิษย์พี่เฉินตายไป ก็จะไม่มีใครสงสัยว่าเป็นฝีมือเขา
……
เป็นไปตามที่หยางฟานคาดไว้ การหายตัวไปของศิษย์พี่เฉินสร้างความวุ่นวายไม่น้อยในแดนเม็ดยา ทว่าไม่มีใครสงสัยเขา
ปกติหยางฟานกับศิษย์พี่เฉินมีความสัมพันธ์ค่อนข้างดี อีกทั้งหยางฟานยังเป็นเด็กรับใช้เตายา จึงไม่มีใครกล้าหาเรื่องด้วยการสงสัยเขาส่งเดช
ถึงขั้นมีคนสงสัยว่าศิษย์พี่เฉินอาจขโมยของของบรรพชนผู้ก่อตั้งสำนัก แล้วหลบหนีไปเสียแล้ว
เจินเหรินชิงหยางโกรธจัด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะจนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาตายหรือยังมีชีวิตอยู่
หลังจากค้นหาอยู่หลายวัน เจินเหรินชิงหยางก็หมดความอดทน จึงหาศิษย์ชั้นนอกคนใหม่มาแทน
แต่ศิษย์ชั้นนอกคนนี้ย่อมเทียบกับศิษย์พี่เฉินไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ เจินเหรินชิงหยางจึงยิ่งให้ความสำคัญกับหยางฟานมากขึ้น
สถานะของหยางฟานย่อมสูงขึ้นตามไปด้วย ไม่มีใครกล้าดูแคลนเขาอีก
ทุกอย่างดูเหมือนกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดี