“ฉัวะ!”
ชั่วพริบตา หนอนกู่ก็ถูกเป่าเข็มบินแทงทะลุ ทว่าเป่านั้นยังพุ่งทะลุร่างของหยางฟานต่อไป
“อ๊าก!”
ความเจ็บปวดแสนสาหัสถาโถมเข้ามา
หยางฟานรู้สึกราวกับร่างกายของตนกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
เขารีบกลืนเม็ดยารักษาบาดแผลลงไป
แต่พอก้มมอง ก็เห็นว่าเอวชุ่มไปด้วยเลือด ดูท่าจะห้ามเลือดไม่อยู่เลย
“พลังของสิ่งนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน”
หยางฟานตกใจจนเหงื่อเย็นชุ่มกาย รีบนำเตาเล็กออกมากดลงบนบาดแผล อาการบาดเจ็บที่เอวจึงไม่ทรุดหนักไปกว่าเดิม
“ฟู่!”
“โชคดีที่มีเตาเล็ก ไม่เช่นนั้นคงถูกเครื่องรางวิเศษนี่ฆ่าตายแน่!”
หากเครื่องรางวิเศษนี้พุ่งเข้าใส่ศีรษะโดยตรง เขาไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ผ่านไปครู่ใหญ่ บาดแผลก็หายสนิท หยางฟานใช้ญาณมองภายในตรวจดูร่างกาย เห็นว่าหนอนกู่ตายสนิทแล้ว เขาจึงฝืนความเจ็บปวดผ่าร่างตนเอง แล้วควักหนอนกู่ออกมา
“ในที่สุด... ในที่สุดก็หลุดพ้นแล้ว!”
เมื่อมองหนอนกู่ที่เกือบจะฟักออกมา หยางฟานก็ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี
ความทรมานตลอดสองเดือนกว่ามลายหายไปในพริบตา เขาตื่นเต้นจนตัวสั่น อยากเงยหน้าส่งเสียงคำรามก้องฟ้า
“ยังไม่ถึงเวลา”
หยางฟานกำหมัดแน่น
ตราบใดที่เฒ่าเต๋ายังมีชีวิตอยู่ ก็ยังไม่ถึงเวลาที่จะดีใจ
“ไอ้แก่ รอข้าให้ดี ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!”
ช่วงหลอมพลังชั้นหกเป็นเพียงจุดเริ่มต้น พลังของเฒ่าเต๋าสูงกว่าเขามาก เวลาที่เหลืออยู่ เขาต้องรีบยกระดับพลังของตนให้เร็วที่สุด
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หยางฟานก็นั่งขัดสมาธิ เริ่มบำเพ็ญอย่างหนักต่อไป
ในวันข้างหน้า เขาต้องยกระดับพลังบำเพ็ญให้สูงขึ้นให้ได้
“เม็ดยาฮุ่ยชุนตันยังเหลืออีกมาก น่าจะเพียงพอให้ข้ายกระดับขั้นพลังขึ้นไปได้อีก”
นับจากนั้น หยางฟานก็ก้มหน้าบำเพ็ญอย่างหนักตลอดทั้งวัน