หยางฟานหัวเราะเบา ๆ
“มีอะไรต้องเป็นห่วงกันเล่า ข้าไม่ได้ไปก่อเรื่องสักหน่อย ข้าบอกแล้วว่าแค่ไปตามหาคนคนหนึ่ง เมื่อพบตัวแล้วก็จะออกจากวังเทียนจีแห่งเป่ยหยวนในไม่ช้า ถึงเวลานั้นใครจะรู้ว่าใครมาไป”
“อีกนัยหนึ่ง เผ่าเร่ร่อนบนทุ่งหลวงมีนับพันนับหมื่น ตระกูลว่อหลานของเจ้าก็เป็นได้แค่เผ่าระดับกลางเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงการเทียบกับเจ็ดเต็นท์ใหญ่แห่งทุ่งหลวง แม้แต่เผ่าเทียนเฟิงยังตามหลังไม่ทัน ในสถานการณ์เช่นนี้ การสร้างอัตลักษณ์ปลอมขึ้นมาหนึ่งชุดจะมีปัญหาอะไรกันเล่า”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวหน้าเผ่าก็ส่ายหน้าปฏิเสธรัว ๆ
“ไม่ได้ ถ้าเจ้าเข้าไปแล้วก่อความวุ่นวายขึ้นมา ย่อมเป็นเรื่องยุ่งยากใหญ่หลวง”
เมื่อได้ยินดังนั้น หยางฟานพยักหน้า
“เช่นนั้นดูท่าท่านหัวหน้าเผ่าไม่ต้องการสมุนไพรวิญญาณและพืชวิญญาณเหล่านี้แล้วสินะ ก็ขออภัยด้วยที่ท่านทำไว้ ข้าจะเก็บสมุนไพรเหล่านี้กลับไปเสียเอง”
ว่าแล้วหยางฟานก็ยกมือขึ้นเตรียมเก็บสมุนไพรวิญญาณทั้งหมด
“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน เราคุยกันดี ๆ สิ”
หัวหน้าเผ่าว่อหลานรีบตั้งตัวขึ้นทันที หากไม่ต้องการรักษาการค้าระยะยาวกับท่านสองฉางและพวกเขาเอาไว้ คราวนี้เขาคงลงมือชิงเอาไปแล้ว
อีกครู่หนึ่ง เขาสูดลมหายใจลึก ๆ มองหยางฟานแล้วถอนใจหนัก
“งั้นเรื่องนี้ยกเว้นก็แล้วกัน เจ้าเสนอเงื่อนไขอื่นมาเถอะ เรื่องปลอมอัตลักษณ์ให้เจ้านั้น ข้าไม่อาจตอบตกลงได้จริง ๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยางฟานจ้องมองชายผู้นี้หนึ่งตา แล้วมุมปากก็เลิกขึ้น