“ของดีจริง ๆ ของดีจริง ๆ แต่ข้านี้มีปัญหาเล็กน้อย”
ชายแกร่งพูดไปพลางสองมือถูไถกันไปพลาง
“ของพวกนี้ช่วยให้ซื้อขัดก่อนได้ไหม พอมือเริ่มเบาลงเมื่อไหร่ จะเอาสิ่งที่พวกเจ้าต้องการมาให้เอง”
พอได้ยินดังนั้น มุมปากของหยางฟานก็โค้งขึ้น
“โอ้หรือ ไม่รู้ว่าจะขอขัดกันนานเท่าไหร่ แถมขนสัตว์กับอสูรแกนในมือพวกเจ้าก็ไม่เหลือแม้แต่เม็ดเดียวสินะ แค่เงินค่าวัสดุเหล่านี้ยังไม่มีจะจ่าย”
“ถ้าอยากขอขัดกันจริง ๆ ก็ถามหน่อยว่าเตรียมขัดกันนานแค่ไหน ประมาณเมื่อไหร่จะคืนได้”
ชายแกร่งได้ยินดังนั้นก็หัวเราะคิกคักลั่น
“ขัดนานเท่าไหร่หรือเรื่องนี้นะ ข้าลองคำนวณดูแล้ว ก็ประมาณเกือบครึ่งปี ท่านวางใจได้ พอเงินของพวกเราหมุนตัวได้เมื่อไหร่ จะชำระคืนให้ทันที”
หยางฟานพยักหน้า
“เดี๋ยวนั้นเอง แต่นอกจากการขัดก็น่าจะมีวิธีอื่นอีกนี่ กับอีกอย่าง ถ้าพวกเจ้าให้จริง ๆ ไม่ได้ ไม่เท่ากับข้าหยิบสมุนไพรวิญญาณกับเห็ดวิญญาณบางส่วนกลับไปก่อน พอคราวหน้าพวกเจ้ามีแล้วค่อยค้ากันใหม่”
ว่าแล้วหยางฟานก็โบกแขนเสื้อ เตรียมจะเก็บสมุนไพรวิญญาณกับเห็ดวิญญาณเหล่านี้กลับไป
“เช้งก่อน!”
ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่เบื้องบนรีบห้ามหยางฟานเสียก่อน นางยิ้มแฉ่งพินิจหยางฟาน
“เฮ้ เพื่อนท่านนี้ ของส่งมาถึงแล้วก็ไม่จำเป็นต้องหอบกลับไปใหม่นี่”
ประมุขเผ่าว่อหลานจ้องหยางฟานนิ่ง ลิ้นเลียริมฝีปาก
“ของส่งมาถึงแล้ว เรื่องอะไรก็ค่อยคุยกันดี ๆ ที่นี่ข้าเตรียมแร่ ขนสัตว์ และอสูรแกนไว้ก่อนแล้วเป็นบางส่วน แต่จำนวนแน่นอนยังไม่พอ”