“ท่านชาย ยาอมฤทธิ์เชื่อมออกมาเสร็จแล้ว ยังมีคำสั่งอื่นอีกหรือไม่”
ขณะนี้เวลาผ่านไปหลายยามแล้วนับตั้งแต่หยางฟานกลับมายังถ้ำบำเพ็ญ
นางเงยหน้ามองหยางฟานอย่างระแวงระวัง
ยาอมฤทธิ์ที่นางเชื่อมออกมาก่อนหน้าหยางฟานไม่ยอมรับประทานสักที ทำให้ฉีเพ่ยหลานยิ่งมั่นใจว่าหยางฟานคงได้รับบาดเจ็บสาหัส
เห็นดังนั้นหยางฟานจึงโบกมือ
“โอ้ เสร็จแล้วสินะ งั้นเจ้าไปพักเถิด รบกวนใจเจ้าด้วยน่า ที่ต้องเชื่อมยาอมฤทธิ์อยู่นานเช่นนี้”
ฟังแล้วฉีเพ่ยหลานพยักหน้า
“ไม่เหนื่อยเลย ที่ได้รับใช้ท่านชายคือเกียรติยศของเสียต้า”
แล้วฉีเพ่ยหลานก็คาบฟันสวยงามลงบนริมฝีปากล่างเบา ๆ แล้วแอบเคลื่อนตัวเข้าหาหยางฟานทีละน้อย
“ท่านชาย คนเดียวนั่งหลับตาควบคุมลมหายใจบำเพ็ญเช่นนี้ ไม่เบื่อหน่ายเหรอ”
“ก็เบื่อสิ”
หยางฟานหันไปมองฉีเพ่ยหลานด้วยความประหลาดใจ
“โอ้ มีปัญหาอะไรหรือ”
ฟังแล้วฉีเพ่ยหลานยิ้มหวาน
“ไม่มีหรอก ก็เพียงรู้สึกว่าท่านชายอยู่คนเดียวเงียบ ๆ เช่นนี้มันไม่ดี ไม่ทราบว่าจะให้เสียต้าช่วยท่านชายสักหน่อยได้ไหม”
พูดจบ ฉีเพ่ยหลานก็เข้ามาอยู่ข้างกายหยางฟานเสียแล้ว
นางยิ้มแฉ่งแล้วยื่นมือมาหาหยางฟาน
เห็นดังนั้นหยางฟานรู้สึกขนลุกพลัน
“คราวนี้ไม่ต้องรบกวนเจ้าหรอก ข้าฝึกบำเพ็ญเองได้”
หยางฟานพยายามให้ใบหน้าตระหนักหนักขึ้นมากที่สุด
เห็นดังนั้นฉีเพ่ยหลานยิ่งมั่นใจในความคิดในใจของตนเอง
แต่นางยังเหลือความสงสัยอยู่นิดหนึ่ง นางจึงเอนตัวเข้ามาข้างหยางฟานด้วยแววตาอ่อนหวาน ยื่นมือจะไปสัมผัสอกของหยางฟาน