จากนั้นหยางฟานก็บังคับดาบวิเศษพุ่งเข้าสู่เหวลึกอย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงเหวลึก นางรีบอ้อมไปมาอย่างระมัดระวัง
เพราะก่อนหน้านี้เคยเข้าออกเหวลึกมาแล้วครั้งหนึ่ง จึงรู้ว่าเส้นทางใดปลอดภัย
เช่นนั้น หยางฟานจึงเดินทางลงลึกตามเส้นทางปลอดภัยนั้นไปเรื่อย ๆ
ครึ่งค่อนวันผ่านไป ในที่สุดก็มาถึงด้านนอกถ้ำบำเพ็ญที่บุกเบิกไว้ด้วยตนเอง
เมื่อมองไปยังถ้ำบำเพ็ญเบื้องหน้า หยางฟานก็คลายลมหายใจยาวออกมา
ขณะนี้ทั่วทั้งร่างเจ็บปวดถึงขั้นฉุดฉา บาดแผลไม่เพียงไม่ดีขึ้น กลับหนักกว่าเดิมเสียอีก
ไม่มีทางเลือก เพื่อเร่งความเร็ว สองวันสุดท้ายนี้นางจึงเร่งดึงพลังวิญญาณออกมาใช้เต็มที่
ผลทำให้บาดแผลที่เส้นลมปราณหนักขึ้นไปอีก
ดีหน่อยที่เมื่อกลับถึงถ้ำบำเพ็ญแล้ว หากได้ประนมธาตุพักฟื้นสักระยะ ก็จะฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว
คิดถึงตรงนี้ หยางฟานจึงส่งจารึกข่าวหนึ่งประทัดเข้าไปยังค่ายกลเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว
ชั่วอึดใจต่อมา ค่ายกลรอบด้านสั่นไหว ตามด้วยประตูถ้ำบำเพ็ญเปิดออก
ฉีเพ่ยหลานเดินออกมาจากด้านใน
เมื่อเห็นหยางฟานกลับมา นางดีใจจนเกือบคลั่ง
“ท่านกงจื่อ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”
ฉีเพ่ยหลานมองหยางฟานด้วยสภาพสะบักสะบอม
เห็นดังนั้น หยางฟานจึงพยักหน้าเบา ๆ
“ไม่เป็นไร ข้ากลับมาแล้ว”
จากนั้นนางจึงก้าวเดินช้า ๆ เข้าไปภายในถ้ำบำเพ็ญ
เพื่อไม่ให้บาดแผลที่ตัวเองถูกเปิดเผย หยางฟานจึงแสร้งทำท่าทีเป็นปกติ
เมื่อเข้าไปถึงข้างใน ฉีเพ่ยหลานรีบปิดประตูถ้ำบำเพ็ญอีกครั้ง แล้ววางผนึกเอาไว้