แต่ฉีเพ่ยหลานกลับส่ายหัวปฏิเสธรัว ๆ
"ท่านหนุ่มลืมไปแล้วหรือ ตอนนี้จุดสำคัญของข้าถูกปิดผนึกไว้ แม้แต่จะเคลื่อนย้ายพลังวิญญาณก็ไม่ได้เลย"
"แม้จะใช้ร่างกายของข้ากลืนเม็ดยาเทียนหลิงตานลงไปโดยตรง ก็จะระเบิดจนสิ้นใจตาย"
ได้ยินเช่นนั้น หยางฟานก็อึ้งไปชั่วขณะ ที่จริงเขาได้มองข้ามประเด็นนี้ไปจริง ๆ
พลังวิญญาณของฉีเพ่ยหลานในตอนนี้ถูกปิดผนึกจนหมดสิ้น นอกจากร่างกายที่แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ธรรมดาธรรมดาเล็กน้อยแล้ว ส่วนอื่นแทบไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดาเลย
ในสถานการณ์เช่นนี้ ถ้ายังกลืนยาอมฤทธิ์ลงไปอีก มิใช่รนหาที่ตายหรือ
คิดตรึกตรองไปมา หยางฟานกลับลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ไม่ทันใด ฉีเพ่ยหลานปฏิเสธที่จะกินเม็ดยา หรือจะเป็นเพราะเหตุผลนี้กันแน่
แต่เมื่อกวาดสายตามองฉีเพ่ยหลานดี ๆ แล้ว หยางฟานก็ยังส่ายหัว ไม่ได้ ไม่ว่ากรณีใดก็ต้องให้สตรีผู้นี้ทดลองยาด้วยตัวเองเสีย
คิดแล้ว หยางฟานดึงมีดเล่มเล็กออกมา แทะเล็มผิวยาอมฤทธิ์ลงมาเป็นผงเม็ดเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็ระมัดระวังยื่นผงยานั้นไปให้ฉีเพ่ยหลาน
"เซียนจื่อลองกลืนผงยาเพียงเท่านี้เถิด แม้จะเป็นเพียงส่วนน้อยนิด แต่สำหรับร่างกายของเซียนจื่อแล้ว ปริมาณเท่านี้น่าจะพอเหมาะพอดี"
ว่าแล้ว หยางฟานก็เหลือบมองฉีเพ่ยหลานด้วยรอยยิ้มที่ยังไงก็ไม่เป็นรอยยิ้ม
ถึงตอนนี้ ฉีเพ่ยหลานก็เข้าใจอย่างถ่องแท้เสียที ว่าหยางฟานนั้นไม่เชื่อเธอเสียนิด จึงต้องการให้เธอกลืนผงยาพวกนี้
แต่พอเหลือบเห็นสายตาแหลมคมของหยางฟาน ฉีเพ่ยหลานก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที